.

always look at the bright side of life!!!

2010-12-11T19:50:00.001+02:00

Outshined

2010-10-19T00:40:00.003+03:00

και πάνω που βγαίνει ο ήλιος και τελειώνει το μεταπτυχιακό (επιτέλους) και ξεκουράζεσαι και λίγο από την πολύ δουλεία... και πάνω που περιμένεις "καλύτερες" ημέρες... τρως στα μούτρα μία μείωση μισθού λόγω κρίσης υπό την απειλή να υπάρξει και συνέχεια με απολύσεις... και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά έχεις και τους "συναδέλφους" να ξεκατινιάζονται μάλλον με την ελπίδα πως όποιος "δώσει" καλύτερα τον άλλο θα κρατήσει την θέση του (χωρίς αυτό να τους εξασφαλίζει τίποτα παραπάνω από την αντιπάθεια όλων αυτών που δεν ασχολούμαστε με το τι ώρα μπήκε ή βγήκε ο καθένας από την εταιρεία γιατί απλά δεν μας αφορά)... και το μόνο που σκέφτεσαι είναι ότι οι μέρες χωρίς άγχος είναι είδος υπό εξαφάνιση! Αναρωτιέσαι αν τελικά θα έρθει εκείνη η ημέρα που θα έχεις μόνο να πας στην δουλεία και να γυρίσεις χωρίς έννοιες, θα βγεις με φίλους, δεν θα έχεις διάβασμα ή δουλειές να παραδώσεις και όλα θα είναι ΗΡΕΜΑ! Απλά ΗΡΕΜΑ!

... looking California but feeling Minesota!

υγ: ψιτ όλοι εσείς εκεί στα Βορειοανατολικά... με έχετε κουράσει! (ευτυχώς υπάρχουν ανάμεσα σας και τρείς - τεσσερις πραγματικοί φίλοι)

2010-10-04T14:36:00.000+03:00

Ζωη ποδηλατο!

2010-09-06T11:31:00.001+03:00

και η ζωη ποδηλατο συνεχίζεται και τον Σεπτέμβρη... τουλάχιστον γυμναζόμαστε και λιγάκι!!!

ΓΥΡΙΣΑ...

2010-08-20T11:32:00.002+03:00

ΕΦΥΓΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

2010-07-13T12:44:00.000+03:00

Τα πράγματα έχουν ως εξής…

2010-07-09T12:44:00.003+03:00

Λίγες ημέρες πριν την άδεια και έχω να παραδώσω τόσες πολλές δουλειές που δεν σηκώνομαι από τον υπολογιστή παρά μόνο όταν έχω τελειώσει κάποια για να την πάω για τύπωμα ή για να την παραδώσω… είμαι άρρωστη εδώ και 2 εβδομάδες γιατί έχει πέσει λέει (η παθολόγος) ο οργανισμός μου από την κούραση και το χαμηλό σίδηρο. Στην κανονική μου δουλεία ευτυχώς τα πράγματα σε κανονική ροή και στο σπίτι ηρεμία. Τον καλό μου δεν προλαβαίνω να τον δω (όπως και πολύ κόσμο που αγαπάω) και σε μία εβδομάδα αρχίζει η άδεια και θα κάνουμε να βρεθούμε ίσως και να τα πούμε 2 μήνες με έναν ωκεανό κάτι βουνά και μία ημιζούγκλα να μας χωρίζει (no internet, no mail, no phone in between). Στο μεταπτυχιακό ο βαθμολογητής με απειλεί ευγενικά πως δεν θα μου εγκρίνει την διπλωματική την στιγμή που οι δύο άλλοι την θεωρούν σουπερ… έτσι γιατί την θεωρεί «χλιαρή». Όχι εκτός θέματος, όχι πως δεν ανέπτυξα το θέμα… απλά «χλιαρή»! Και μου στέλνει τα ευγενικά mail του που με βυθίζουν στο κλάμα από τα νεύρα λέγοντας μου στο τέλος «Φιλικά Κος Ταδε». Τι και αν θα χάσω κόπο 3 χρόνων και φυσικά και χρήματα που μάζευα κάνοντάς 2 δουλειές (Ξανθόπουλος αλλά έτσι είναι). Στην παραλία που πηγαίνω εδώ και χρόνια στο Σούνιο σε εξοχικό φίλου στα Λεγραινα βγηκε λέει πετρέλαιο... τελος... ποτέ ξανα εκεί μπανάκι ή ελευθερο camping. Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις απο αυτο το μέρος και τώρα τιποτα... καταστραφηκε! Ετσι απλά. Φέτος πήγα μόνο μία φορά και ήταν υπέροχα όπως πάντα...

Αυτάααα λίγο πριν την άδεια… στην οποία μάλλον θα πάρω το laptop μαζί για να προλάβω ημερομηνίες… και στην δουλειά και στο μεταπτυχιακό… Παρόλα αυτά έχω πολύ όρεξη για γέλιο και παρέα… και προσπαθώ να μην στεναχωριέμαι γιατί όπως μου είπε και ο καθηγητής μου «άλλα είναι τα προβλήματα» και δυστυχώς το ξέρω από πρώτο χέρι.
Σας υπόσχομαι λοιπόν πως όταν όλα αυτά τελειώσουν. Γιατί θα τελειώσουν και θα έχουν και αίσιο τέλος δεν δέχομαι κάτι διαφορετικό μετά από τόσο κόπο… ΘΑ ΚΑΝΩ ΕΝΑ ΠΑΡΤΥ ΚΑΙ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΟΡΟ!!!!

Αυτά… καλό καλοκαίρι παιδάκια, σας εύχομαι αξέχαστα όμορφες διακοπές!

Το καλοκαίρι θα ρθει....

2010-06-23T12:12:00.001+03:00

Το καλοκαίρι θα ρθει και θα πάρει κι εσένα μαζί
Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή
Θα μας γυρίζεις την πλάτη σου ανοίγοντας το παρεό
Να σε κοιτάξει ο ήλιος Να σε κοιτάξει ο ήλιος

Θα σαι για λίγο το αίνιγμα που δεν θα λύσει κανείς
Θα σε φυλάει από γύρω στρατός σπαστικοί συγγενείς
Θα μισανοίγεις τα πόδια σου και θα τα κλείνεις ξανά
Κάνοντας πως δε ξέρεις - Κάνοντας πως δε ξέρεις

Κι ύστερα πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί
Κι ύστερα πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική

Το καλοκαίρι θα ρθει και στη θάλασσα θα επιστραφείς
Μες το βυθό θα προσέχουν οι ιππόκαμποι να μη χαθείς
Κι όταν θα βγάζεις για λίγο σε μια σου βουτιά το μαγιό
Θα σαι στον κόσμο η μόνη - Θα σαι στον κόσμο η μόνη

Θα σαι για λίγο ο έρωτας που δε ζήσει κανείς
Θα σαι το σώμα σου μόνο κι αυτό θα το ξέρουμε εμείς
Που μας γυρίζεις την πλάτη σου πάντα την ίδια στιγμή
Που βασιλεύει ο ήλιος - Που βασιλεύει ο ήλιος

Κι έρχεται πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί
Κι έρχονται πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική

Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική

END LOVE - OK Go!!

2010-06-16T11:27:00.003+03:00

μέσα στον καύσωνα και το τρέξιμο... πολύχρωμο τραγουδάκι!!!
ΘΕΟΙ!

ship to gaza

2010-06-04T16:10:00.002+03:00

http://pitsirikos.net/... προτείνω να ακούσετε το ηχητικό ντοκουμέντο με την συνέντευξη του Αρη Χατζηστεφάνου ...

HAVE YOU NOTICED?

2010-05-21T11:50:00.004+03:00

μου αρέσει που υπάρχουν καινούρια πράγματα που είναι όμορφα... ειδικά τώρα!!

υγ: Yo!reeka η Monika έβγαλε καινούριο album... χιχι πολυ γουστάρω!!

Σκασε και κολύμπα...

2010-05-03T14:35:00.003+03:00

αμ δε... εχω προπέλα! Το απολυτο αξεσουαρ του φετινου καλοκαιριού (διάθεση παζάρι πρωτομαγιας νέας Φιλαδελφειας δηλ. οποιος πρόλαβε πρόλαβε)
:-)

Penny Baltatzi and The Swingin Cats

2010-04-29T15:05:00.002+03:00

απλά υπέροχοι... εχθές στα Εξάρχεια στο Ginger Ale!! ;-)

Ο επίμονος κηπουρός

2010-04-12T11:56:00.004+03:00

κουράστηκα λίγο αλλά τα κατάφερα (περίπου τα κατάφερα γιατί θέλω άλλο τόσο αλλά τέλος πάντων)... τι και αν σήμερα δεν μπορώ να κουνήσω; τι και αν από το πολύ σκάλισμα πονάνε τα κρινοδακτυλάκια μου ακόμα και όταν πληκτρολογώ; ο κήπος (ή να πώ η χωματερή Λιοσίων; ) καθάρισε!!! ευχή και κατάρα σας δίνω... αν δεν έχετε βοήθεια ή έστω έναν επίμονο κηπουρό, να μην αποκτήσετε κήπο... δεν ξέρετε τι βάζετε στο κεφάλι σας, ειδικά αν σιχαινόσαστε τα σαλιγκάρια και τις κάμπιες (και τα σκουπίδια των γειτόνων)!!!

Υγ: ποιος σας είπε μανδαμ πως ο κήπος του ισογείου είναι ο εύκολος τρόπος να ξεφορτώνεστε τα αποφάγια σας και τα σκουπίδια σας; Και επιτέλους αφού σας έπεσε η κιλοτίτσα κατά το άπλωμα γιατί δεν κατεβαίνετε να την πάρετε; Ενημερώνω πως πέρασε καιρός και μάλλον σας είναι άχρηστη οπότε την πέταξα!!

..σε άλλη διάσταση φεύγω μακριά!!

2010-03-26T13:11:00.004+02:00

Με αυτό το τραγουδάκι σας αφήνω για Πάσχα και όπως λέει και μία φίλη μου "μα τι κλέφτης αυτός ο Sting, όχι να τα λέμε αυτά" ... χρόνια πολλά και να περάσετε τελεία όπου και να πάτε. :-)

...το ύποπτο σαμπουάν και το ανθρωποφάγο σκουφάκι κολύμβησης!

2010-03-17T14:35:00.004+02:00

Αυτο είναι ένα δωρακι... για να φοβάσαι εσύ και ΕΓΩ πρώτη και καλύτερη να κατεβαίνουμε στις πορείες... για να μην βρίσκουμε το μπελά μας άδικα θα καθόμαστε στο σπίτι και όλα θα πηγαίνουν κατ' ευχήν... τι και αν είσαι Γλέζος τι και αν είσαι ένας περαστικός; έτσι τους είπαν και αυτό κάνουν... τι και αν το παιδί βρίσκεται στον Κορυδαλλο; τι και αν δεν ξέρει πότε θα βγεί; τι και αν υπάρχουν μάρτυρες; αρκεί πάντα ένας μάρτυρας... αυτός που μας βολεύει. Τι και αν υπάρχουν φωτογραφίες και video; αρκεί ο 'ΕΝΑΣ μάρτυρας. Ο ένστολος... αυτος και μόνο λέει την αλήθεια... έλα μωρε τωρα πως κάνεις έτσι; μια ζαρτινιέρα είναι θα πουν την μία, δεν αναγνώρισαν τον 80χρονο που κανει κακιές παρέες θα πουν την δεύτερη, είχε ράστα άρα είναι αλήτης θα πεί κάποιος άλλος!
Και αύριο μεθαύριο ο ένστολος θα πάει σπίτι του να παίξει με τα παιδιά του, ο νεαρός που χτυπήθηκε απο την ζαρτινιέρα θα προσπαθήσει να επουλώσει τις πληγές του και ο νεαρός με την ράστα θα παραμείνει στον Κορυδαλλό για όσο... και με όποιο κόστος θα έχει αυτό για την μετέπειτα ζωή του (γιατι δεν θέλουμε να διδάσκει τα παιδιά μας κολύμβηση ένας τρομοκράτης, θέλουμε; )

το group στο Facebook ( http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=364371928670&id=1695927589&view=user#!/group.php?gid=364371928670 )
το άρθρο στο tvxs
και η απάντηση του υπουργου...

...Αν προλαβαίνεις μην τις χάσεις με τίποτα!

2010-03-08T12:20:00.004+02:00

Γιάννης Τσαρούχης 1910-1989

Ansel Adams

στο μουσείο Μπενάκη στο κτίριο της οδού Πειραιώς

...έναν κλώνο στο 5 παρακαλώ!!

2010-02-19T15:37:00.004+02:00

η καλή μου φίλη Allitnil είχε μία λαμπρή ιδέα... ζήτησε εναν κλώνο για να τα καταφέρει με όλα αυτά που πρέπει να κάνει μέχρι το καλοκαίρι και το βρίσκω υπέροχη ιδέα το όλο project! Νομιζω πως μόνο ένας άντε δύο κλώνοι και λιιιγο λιγότερος ύπνος θα μας σώσουν απο όοοολα αυτά που έχουμε βάλει στην κεφάλα μας!! Όποιος γνωρίζει την διαδικασία να ενημερώσει!

υγ: άτιμε προφέσορα με κατέστρεψες! έχουν αρχίσει να μου μπαίνουν ιδέες για φωτίτσα στο σπιτικό σου!!!

Το κοπή τη πίτα 2010

2010-02-08T13:24:00.001+02:00

Κατόπιν απαιτήσεων του κοινού θα γράψω για το φετινό φλουρί από «το κοπή τη πίτα» της εταιρείας όπου εργάζομαι…
Ως γνωστών όταν κερδίζω φλουριά είναι γιατί είτε «κλέβω» τα κομμάτια των άλλων , είτε γιατί τρώω όλη την βασιλόπιτα μόνη μου (οι γονείς μου δεν πρέπει να τρώνε γλυκά και ο αδερφός μου έχει μετοικίσει στην επαρχία).
Φέτος ήταν μία συνδυαστική χρονιά καθώς κέρδισα το φλουρί στο σπίτι (γιατί την έφαγα όοοολη μόνη μου ω τι έκπληξη νατο το φλουρί!) αλλά και στην δουλειά (γιατί «έκλεψα» το κομμάτι υπερτυχερής συναδέλφου!!).
Το ότι κέρδισα το φλουρί στο σπίτι θα το αφήσω ασχολίαστο άλλωστε μία βασιλόπιτα που την τρως μόνος σου έχει τόσο σασπένς όσο το να τρέχεις μαραθώνιο μοναχούς μονάχους και να βγαίνεις πρώτος… στην δουλειά όμως όσο να πεις έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον ειδικά όταν το αντίτιμο του εν λόγω φλουριού είναι 5 ημέρες άδεια (επιπλέον της κανονικής για να σας προλάβω). Φέτος ήμασταν πολλοί και αυτό το λέω όχι μόνο για να δείξω στατιστικά το ποσοστό επιτυχίας που είχα να κερδίσω, αλλά και για να δείξω στατιστικά το ποσοστό επιτυχίας που είχα να κερδίσω! Επίσης πέραν του φλουριού (και των 5 ημερών επαναλαμβάνω) κληρώσαμε και μία Tv (τώρα που τα κανάλια θα γίνουν ψηφιακά να έχεις και εσύ να βλέπεις χωρίς αποκωδικοποιητή στο σπίτι!!). Εδώ να σημειώσω πως η Tv αν άκουσα καλά ήτω 52 ιντσών γιατί ο κάθε μέσος υπάλληλος που σέβεται τον εαυτό του έχει και ένα ανάλογο σαλόνι να την τοποθετήσει (στο δικό μου θα πήγαινε για πουλημα καθώς 52 ίντσες είναι η διαγώνιος ολόκληρου του ελεύθερου τοίχου μου και για να παρακολουθήσω τον Παπακαλιάτη τις Δευτέρες θα έπρεπε να κάνω τρύπα στον απέναντι και να κάθομαι στο ασανσέρ)!!! Την Tv κέρδισε λοιπόν όπως είπα και παραπάνω «υπερτυχερή» συνάδελφος σε ανάλογη κλήρωση ονομάτων σε γυάλα χρυσόψαρου. Στην συνέχεια ο διευθυντής μας συνέχισε στην πίτα. Πήραν όλοι κομμάτι και μείναμε τελευταίες η υπερτυχερή συνάδελφος για λόγους σαβουάρ βιβρ (μην μας πουν και φαταούλες) και εγώ για λόγους «καθαρής ψυχολογίας γκαντέμη» του στυλ «καλά ναι σιγά μην μου πέσει εμένα οπότε ας περιμένω να μην στριμωχτώ κιόλας». Πάει λοιπόν να πάρει η υπερτυχερή συνάδελφος κομμάτι απλώνω και εγώ ταυτόχρονα το χέρι, δίνει το κομμάτι η γραμματέας που είχε αναλάβει στην υπερτυχερή συνάδελφο και αυτή κοιτάζοντας με μου το παραχωρεί και λέει «ε ας πάρει πρώτη η κοπέλα δεν πειράζει»…. Και μου το δίνει στα χέρια!! Φεύγω εγώ κάνω πίσω, τρώω την πίτα και χαχανίζω με συναδέλφους… το φλουρί να έχει εμφανιστεί και εγώ στον κόσμο μου… τέτοια ψυχολογία γκαντέμη που ούτε που κοίταζα… απλά έκοβα και έτρωγα… τωρα που το σκέφτομαι πάλι καλά που δεν το δάγκωσα να σπάσω κανένα δόντι να χάσει και την αξία του…

Από εκείνη την στιγμή έχασα και τις φιλίες μου στην εταιρεία… οι συνάδελφοι είτε με βρίζουν χαμογελώντας ή σοβαρά ή απλά με αγνοούν! Άλλοι πάλι κάνουν χρηματικές προσφορές. Κανείς δεν ασχολήθηκε με την Tv και την υπερτυχερή συνάδελφο! Έκανα και κάτι πλακίτσες του στυλ «αχ να τις πάρω μαζεμένες ή να φεύγω κάθε Πέμπτη για 5 τριήμερα;» και έκανα χειρότερη την θέση μου!!! Ελπίζω να μην την πατήσω σαν τον Ritchie Valens (ψυχολογία γκαντέμη που λέγαμε)!!!

Ps: εγώ μια φορά γυάλισα το φλουρακι μου και το φύλαξα καλά… και όταν έρθει η ωρα……….

Κοινωνικός ρατσισμός

2010-01-21T14:53:00.004+02:00

φέτος θα κλείσω τα 30!Δεν με ένοιαζε πολύ μέχρι που άλλαξε ο χρόνος και μάλλον μπήκα στο μάτι όλου του κόσμου...σαν να πέρασε κάποιος με ένα πυρωμένο μέταλλο και μου το έκανε σημάδι στο κούτελο… έχω ακούσει πως τώρα πια είμαι 30 ούτε και εγώ ξέρω πόσες φορές… λες και περίμεναν το 10 να ξεσαλώσουν. Και φυσικά έχω ακούσει τις απίστευτες ατάκες που μέχρι τώρα δεν μου έλεγαν παρά μόνο για αστείο. Μόνο που τώρα τις λένε σοβαρά του στυλ «έλα τώρα κομμένη η πλάκα έχεις πρόβλημα». Τοπ ατάκες :
«άντε τώρα να βρεις κανέναν να πετύχεις δεν σε παίρνει άλλο» - γιατί μέχρι τώρα ήμουν αποτυχημένη;
«τα παιδιά πρέπει να γίνονται νωρίς γιατί μετά δεν έχεις υπομονή αν και εσύ το έχεις περάσει το όριο προ πολλού» - ωπ συγνώμη δεν είδα την σήμανση δεν θα επαναληφθεί
«άντε να παντρευτείς να πεθάνω και εγώ» - εμ γι αυτό δεν παντρεύομαι για να σε κρατήσω στην ζωή
«ότι κάνεις μέχρι τα 35 μετά το σώμα σου σε αφήνει θεωρησε πουρό» - μπαρδον;
Και πολλά άλλα με τοπ ατάκα «πέρνα το βράδυ από το σπίτι που σου βρήκα ένα πολύ όμορφο δωράκι» - όπου δωράκι γαμπρός λες και αγοράζεις σκύλο από το pet shop της γειτονιάς σου!!!

Αυτά αγαπητοί αναγνώστες θα περνάω για τον υπόλοιπο χρόνο… και όσο και να φωνάξω/ ειρωνευτώ/ ουρλιάξω/ θυμώσω/ δεν δώσω σημασία, συνεχίζουν ακάθεκτοι σαν να μην άκουσαν τίποτα!!!

Αγαπητοί γονείς/ θείτσες/ γιαγιάδες/κολλημένοι φίλοι θα σας πω μια μικρή ιστορία…
Είχα κάποτε μια γνωστή που τα είχε με ένα παιδί αι πήγαιναν για γάμο. Οι γονείς της δεν ήξεραν για αυτή την σχέση αλλά θα μάθαιναν σύντομα αφού πήγαινε σοβαρά το πράγμα… ώσπου ένα πρωί το παλικάρι σκοτώθηκε με το παπί στην Κηφισιάς. Και η σχέση δεν μαθεύτηκε ποτέ, η κοπέλα έκλαψε πολύ και οι γονείς της νόμιζαν πως απλά έχασε έναν καλό φίλο… και έρχομαι να ρωτήσω…
ΕΧΕΤΕ ΣΚΕΦΤΕΙ ΠΟΤΕ ΤΙ ΣΤΡΑΠΑΤΣΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΦΑΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΗΖΕΤΕ ΜΕ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΕΖΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;

Αυτά… ξεκατινιάστηκα πάλι… ασταδιαλα
ΖΗΤΩ η γενια των 80's (άσχετο αλλα ήθελα κάπου να το κολλήσω)

υγ: ρε παιδια έχω ελπίδα στα 31 να σταματήσουν ή αυτο θα έχουμε τωρα;

ToDaY

2010-01-07T22:53:00.002+02:00

Χρονια πολλα ειπαμε;δεν είπαμε οπότε ας τα πούμε τώρα!
Χρονιααααααααααααααααααα Πολλαααααααααααααααααααα!
Δεν εχω τίποτα άλλο να γράψω... διάβαζα...
Φιλιά και τραγουδακι!

το πρωτότυπο απο Matisse...

Ευλογημένα κουφέτα και καλές γιορτές...

2009-12-14T13:29:00.001+02:00

Πριν λίγο καιρό παντρεύτηκε ένας φίλος μου. Να ναι καλά το παιδί και βίο ανθόσπαρτο. Μετά τον μήνα του μέλιτος (λέμε τώρα) μαζευτήκαμε κάποια στιγμή στο σπίτι του όλη η παρέα από την σχολή να δούμε φωτογραφίες να σχολιάσουμε τον γάμο και να παίξουμε κανένα επιτραπέζιο βρε αδερφέ… Πάνω στις «γαμοσυζητήσεις» λέει η νύφη στις κοπέλες της παρέας «Κράτησα και κουφέτα από τον δίσκο να πάρετε να τα βάλετε στο μαξιλάρι σας να δείτε ποιον θα παντρευτείτε»… έκανα εγώ πως δεν άκουγα διότι τι να σχολιάσεις σε αυτό αγαπητέ αναγνώστη; Έλα μου όμως που η νυφούλα μας είναι «λίγο επίμονος άνθρωπος» θα την έλεγα και επαναλαμβάνει ενώ ταυτόχρονα σηκώνεται από τον καναπέ και φέρνει ένα μπολ με τα εν λόγω κουφέτα και μου τα χώνει να εδώ εις την μούρη… παίρνω εγώ ένα δύο και χλούπ τα βάζω στο στόμα… «μηηηηηηηη» φωνάζει αυτή… «είναι ευλογημένα από τον παπά είναι αυτά που έλεγα για το μαξιλάρι σου»! Μάλιστα σκέφτομαι εγώ και χωρίς κανένα ιδιαίτερο σχόλιο παίρνω τρία και τα βάζω ευγενικά σε μια χαρτοπετσέτα και στην τσέπη μου μασουλώντας τα άλλα δύο από πριν… μην φάμε και κανένα ξύλο για τα κουφέτα και έχουμε κι άλλα. Πριν κοιμηθώ… τα βγάζω από την τσέπη μου, τα κοιτάζω… και κάπου ανάμεσα στο «βάζω τις πυτζάμες μου και μιλάω με κάτι φίλους στο msn»… τα τρώω και αυτά χωρίς τύψεις!

Το επόμενο πρωί ξυπνάω έντρομη… είχα ονειρευτεί… θαύμα!!!! Ήμουν λέει σε ένα σπίτι χρόνια αργότερα από το σήμερα (στο σπίτι μου) και καθόμουν στον καναπέ με δύο κολλητούς μου και βλέπαμε τηλεόραση… κάποια στιγμή πείνασαν τα παλικάρια και μου παραπονιόντουσαν λέει πως θέλουν να μαγειρέψω κάτι και πως σαν συγκάτοικος δεν τους προσέχω καθόλου ούτε εγώ ούτε η άλλη κοπέλα του σπιτιού… Αυτό είναι φίλοι μου… το ευλογημένο κουφέτο έκανε την δουλεία του ακόμα και από το στομάχι μου… δεν θα παντρευτώ αλλά θα καταλήξω να μένω με τους κολλητούς μου… άντε μου έφυγε και ένα άγχος πως θα έμενα λέει με γάτες που δεν τις συμπαθώ… αλήθεια τι να μαγειρέψω αύριο;

Το παρακάτω βιντεάκι για καλές γιορτές γιατί δεν με βλέπω να ανεβάζω πάλι ποστ σύντομα με τις συχνότητες που έχω υιοθετήσει…

Καλοτάξιδο κύριε Γιώργο...

2009-11-19T12:42:00.004+02:00

Το μικρό μου πήγε σε άλλο ιδιοκτήτη… 9 χρόνια μαζί… στο ΤΕΙ, στις βόλτες με ανησυχίες, με γέλια και κλάματα, σε περιπέτειες από βλάβες, στις γνωριμίες στα φανάρια, με μουσικές στη διαπασών, στα φιλιά, στους τσακωμούς, στις αγκαλιές. Τα αυτοκίνητα είναι σαν μικρά σπίτια και κρύβουν πολλές ιστορίες. Το δικό μου αν είχε στόμα ίσως και να με έβριζε με τόσα που έχει τραβήξει στα χέρια μου ειδικά μετά το τελευταίο καλοκαίρι που τράβηξε το φόρτωμα της ζωής του… το πήρε κάποιος που θα το ανακατασκευάσει και υποσχέθηκε πως η πρώτη βόλτα θα είναι δική μου…

EXIT MUSIC

2009-10-13T23:29:00.000+03:00

προς τα που ειναι η έξοδος; θέλω να βγω έξω...

Αντε να δουμε που θα μας βγάλει...

2009-09-15T15:21:00.002+03:00

(ο καθένας μεταφράζει τον τίτλο οπως θέλει)

Coming up easy...

2009-08-19T16:58:00.007+03:00

Γύρισα απο διακοπές... όλα καλά... το τραγουδάκι αφιερωμένο στα επόμενα Σαββατοκύριακα που θα μας θυμίζουν καλοκαιράκι...

Υγ: ΑΓΑΠΩ τον Paolo Nutini...!!!

καλες διακοπουλεεεεεεες!

2009-07-10T13:04:00.001+03:00

For those about to rock!!!

2009-05-29T11:59:00.001+03:00

Πάει και αυτό… από πού να αρχίσω… χμ… καταρχήν να δηλώσω πως είμαι από αυτούς που ποτέ δεν χώνεψαν το γιατί οι Ac / dc μετά τον θάνατο του Bonn Scott τον αντικατέστησαν με τον Bryan Johnson. Δεν λέω μπορεί ο άνθρωπος να είναι πολύ καλός, να έχει δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα, μπορεί να έχει όλα τα καλά του κόσμου… αλλά Bonn Scott δεν είναι! Τώρα θα μου πείτε μα ο άνθρωπος πέθανε τι θέλεις τώρα και εσύ να τον αναστήσουμε από τους νεκρούς; Όχι φυσικά (αν βέβαια είναι εφικτό έχω μια μικρή λίστα ονομάτων έτοιμη…) αλλά να βρε παιδί μου ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι αδερφοί Young δεν έψαξαν να βρουν κάποιον με αντίστοιχα μελωδική φωνή σαν αυτή του Scott ώστε να διατηρήσουν το Hard Rock ύφος τους αλλά και την μελωδικότητα τους. Φυσικά θα μου απαντήσεις φίλε αναγνώστη πως γι αυτό ακριβώς δεν το έκαναν για να μην κρατήσουν τον παλιό χαρακτήρα και όλοι να μπαίνουν στην διαδικασία να συγκρίνουν… έλα μου όμως που συγκρίνουν… Τέλος πάντων αρκετά με τα του Bonn Scott… RIP…
Οι Ac / dc δεν ήταν ποτέ το αγαπημένο μου συγκρότημα. Ήταν όμως του αδερφού μου με αποτέλεσμα όταν ήμασταν μικρότεροι, το σπίτι να σείεται κάθε λίγο και λιγάκι από κανόνια και καμπάνες και το δωμάτιο μας να είναι ένας μικρός ναός! Οπότε καταλαβαίνετε πως ακόμα και αν δεν είναι από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα όταν έχεις υποστεί λοβοτομή στα νιάτα σου με τους δίσκους τους να λιώνουν στο πικ απ δεν μπορεί παρά να χαρείς εξίσου με κάποιο «τρελό φαν» (βλ.Bro) όταν μαθαίνεις πως μετά από τόσα χρόνια θα επισκεφτούν την Ελλάδα.
Δεν ξέρω τι να γράψω γι αυτή την συναυλία… όπως έγραψα και στο προηγούμενο ποστ δεν περίμενα ΠΟΤΕ να έρθουν οπότε εχθές είχα απλά ένα χαμόγελο χαζομάρας στα χείλη, είχα έναν αδερφό σε ημίτρελη κατάσταση να ουρλιάζει μέχρι και τον τελευταίο στίχο και στα διαλείμματα να φωνάζει πως δεν το πιστεύει, είχα ΟΛΟΥΣ τους φίλους μου (παρά έναν) που ακούνε αυτή την μουσική τριγύρω και διάσπαρτους στο γήπεδο να τραγουδάνε, είχα κάποιες στιγμές τον Angus σε λιγότερο από 3 μέτρα απόσταση, είχα αέρα (πολύ σημαντικό για εμένα που παθαίνω αγοραφοβικά σοκ τώρα στα γεράματα) γιατί καθόμουν στο κάγκελο, είχα διάθεση για να τραγουδήσω και εγώ αν και σχεδόν ποτέ δεν άκουγα την φωνή μου όσο δυνατά και αν προσπαθούσα να φωνάξω από τον κόσμο που τραγουδούσε. Ήταν όλα πολύ όμορφα!!! Ακόμα και οι κοπέλες που έδειχνε το video wall να χορεύουν και να τα πετάνε όλα ανά τακτά χρονικά διαστήματα στις μπροστά σειρές… ακόμα και αυτές ήταν οι περισσότερες κούκλες… Μπράβο κορίτσια μας βγάλατε ασπροπρόσωπες (μα τι άτομο είμαι δεν έχω καθόλου κόμπλεξ να αρχίσω να θάβω σαν κάτι άλλες δίπλα μου… ;) )
Το μόνο μελανό σημείο το οποίο είναι και προσωπικό ήταν η απουσία του Νίκου… παιδικός φίλος, ίσως ο μεγαλύτερος Fun των Ac dc που ξέρω και που μεγαλώσαμε μαζί εγώ αυτός και ο αδερφός μου στην ίδια πολυκατοικία… το ξενέρωμα που πήρα όταν άκουσα στο τηλέφωνο πως τελικά δεν θα έρθει (για προσωπικούς λόγους) ενώ είχε εισιτήριο και το είχαμε κανονίσει ήταν απερίγραπτο… το ίδιο και του αδελφού μου… τι να πω κρίμα, σε αυτό φανταζόμουν πως θα ήμασταν και οι τρείς μαζί… δεν πειράζει ρε Νικ σου πήραμε μπλουζίτσα! ; )

ac dc

2009-05-28T11:10:00.001+03:00

θα γράψω γι αυτο αύριο... τώρα το μόνο που θα πω είναι πως δεν περίμενα ΠΟΤΕ πως θα ερθουν στην Ελλαδα... !!!!!!!

ΑΓΓΕΛΙΑ

2009-05-18T12:17:00.001+03:00

ο τύπος δεν υπαρχει!! οποιος τον ξέρει παρακαλω πολύ να μου τον γνωρίσει!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΛΛΗΤΟΣ ΜΟΥ!!!

Ποιος είμαι εγώ, ποιός είσαι εσυ και ποιός ο διπλανός μας;

2009-05-11T16:43:00.004+03:00

βρείτε τις διαφορές ...

[φωτογραφίες απο την πορεία της Χρυσής Αυγής στο κέντρο της Αθήνας]

Chicken-a-la-Carte

2009-04-28T11:19:00.002+03:00

Directed by: Ferdinand Dimadura for the short film competition section about "Food, Taste and Hunger" of the 56th Berlin international Festival

ΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΤΑ ΣΠΑΝΕ!!

2009-04-06T12:13:00.000+03:00

Για τον Λαβυρινθο...

2009-03-26T13:09:00.004+02:00

με αφορμή το blog του Στέλιου Καλογεράκη http://cocun.blogspot.com/ και την ανάρτηση του για το πιθανό κλείσιμο του Λαβύρινθου του Ross Daly, σας παραθέτω το σχετικό link, http://www.labyrinthmusic.gr...

Σκλάβοι στα δεσμά τους!!!

2009-03-20T00:02:00.002+02:00

http://sklavoistadesmatous.gr

Καμιά μέρα θα μας πάρεις στον λαιμό σου...

2009-03-16T00:34:00.002+02:00

????!!!

2009-02-26T12:13:00.003+02:00

Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω... απλά θα ρωτήσω... Γιατί δεν είδα σε κανένα τηλεοπτικό κανάλι την επίθεση της Τρίτης στο Στέκι Μεταναστών με χειροβομβίδα; Γιατί ενώ με το παραμικρό τα κανάλια βγάζουν έκτακτα δελτία ειδήσεων στην περίπτωση αυτή άντε να το πέρασαν στα ψιλά γράμματα την επόμενη ημέρα;
Και λέω οτι μπορεί να το είπαν στα ψιλά γράμματα γιατί άνθρωπος είμαι και μπορεί κάπου, κάπως, κάποτε να το είπαν αλλά εγώ να μην το πήρα χαμπάρι... αντίθετα με την απόδραση Παλαιοκώστα που την πήρα πιο γρήγορα χαμπάρι και απο τον ίδιο τον Παλαιοκώστα... τι να πω ρε παιδιά πραγματικά έχω μείνει άφωνη... Το μόνο που ελπίζω είναι να μην ξαναγίνει κάτι παρόμοιο γιατί αν ο ανεγκέφαλος που πέταξε την χειροβομβίδα είχε βρεί στόχο θα είχαμε θρηνήσει πολλααααα θύματα... Περισσότερες πληροφορίες εδω :http://www.tvxs.gr/v6059 αν ακολουθήσετε τα link στο κουτί με τις "Σχετικές ιστορίες" θα βρείτε πολύ "ενδιαφέρουσες" πληροφορίες για το πως και το γιατί...

υγ: στο ραδιόφωνο το άκουσα από κάνα δύο για να μην είμαστε και άδικοι... αλλά από κάνα δύο... όχι παραπάνω...

Blur

2009-02-17T16:33:00.001+02:00

Κατι διαβασα για επανασύνδεση... ελπίζω να αληθευει!!

... waiting for that feeling to come!!! ;)

Her Morning Elegance / Oren Lavie

2009-02-03T11:43:00.003+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=2_HXUhShhmY

Απλα υπέροχο!!!

2009-01-26T13:45:00.001+02:00

2009-01-05T13:02:00.004+02:00

Αυτά έλεγε τότε η Vera Lynn (και χρύσωνε το χάπι στους φαντάρους) και το παρακάτω οι Pink Floyd αργότερα. Τόσα χρόνια κι όμως τόσο επίκαιρο... Φτάνει πια όμως με τους πολέμους δεν φτάνει;

Ευχές...

2008-12-22T11:16:00.002+02:00

Αντε παιδάκια και καλά Χριστούγεννα να έχουμε...

...#3

2008-12-17T11:15:00.004+02:00

If you didn't care what happened to me,
And I didn't care for you,
We would zig zag our way through the boredom and pain
Occasionally glancing up through the rain.
Wondering which of the buggars to blame
And watching for pigs on the wing.

Pink Floyd

... #2

2008-12-11T12:35:00.004+02:00

«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων.Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών.Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται.Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας.Και σας αγαπώ».

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Μάιος 1986
περιοδικό “Το Τέταρτo”

Υγ: σε κανενα μεμονωμενο περιστατικο θα αναφερετε...
Υγ: το link του προηγούμενου post δεν υπάρχει πια... αναρωτιέμαι γιατι...

...

2008-12-08T11:08:00.003+02:00

http://papachatzis.tumblr.com/post/63589410/policeviolence

τουλάχιστον σε καθεστώς χούντας ξέρεις με τι έχεις να κάνεις ενώ τώρα;

The Eartbound

2008-11-25T11:53:00.003+02:00

earth-bound = επ. δεμένος με την γη / γηίνος / επίγειος / εγκόσμιος, υλικός, μη πνευματικός, πεζός / κινούμενος προς την γη.

δεν ξέρω τι λένε τα λεξικά εμένα πάντως αυτό με απογειώνει!!!

Αυτό ήταν δηλώνω και επίσημα κουρασμένη...

2008-11-11T12:43:00.000+02:00

Άκουσα καλά;

2008-10-24T12:24:00.001+03:00

Αν άκουσα καλά στην Γαλλία λέει, μία θεατρική ομάδα αναρχικών έδωσε μία 20λεπτη θεατρική παράσταση στο πεζοδρόμιο έξω από την Αμερικάνικη πρεσβεία μπροστά σε μία από τις κάμερες που κατέγραφαν την «κίνηση «έξω από το κτίριο της πρεσβείας». Μετά έφυγαν. Την επόμενη ημέρα έστειλαν τον δικηγόρο τους να ζητήσει χρήματα για τα πνευματικά δικαιώματα από την καταγραφή της παράστασης για όσο αυτή φυλάσσονταν σε κασέτες στο αρχείο της πρεσβείας. ΓΑΜΑΤΟ; Είναι μερικές στιγμές σαν και αυτή που θαυμάζω τους (αναρχικούς) Γάλλους!!!

του Φασιον ορ νοτ του Φασιον

2008-09-23T15:39:00.006+03:00

Και εκεί που η ζωή κυλά σχετικά ήρεμα ( τρέχει με αμφιβόλου ταχύτητες στην Κηφισιάς με σπασμένα φρένα και φαγωμένα λάστιχα )… διαβάζω ένα άρθρο δεν θυμάμαι που το οποίο εν ολίγης λέει πως «η μόδα έχει πλέον τερματίσει και πως έτσι όπως τα κάναμε έχουμε καταντήσει να είμαστε όλοι ίδιοι»! Το σκέφτομαι και συνεχίζω να διαβάζω παρακάτω… «Και όταν εννοώ όλοι ίδιοι εννοώ πως τα δεκατριάχρονα μοιάζουν με τριαντέρες και οι τριαντάρες με εικοσάχρονα»… Ταράζομαι. Σηκώνομαι από τον καναπέ και ανοίγω αρχικά την ντουλάπα με τα παπούτσια μου. Αθλητικά – Γόβες 10 – 4… ανησυχητικό σκορ. Πηγαίνω στα ρούχα Σπορ – Κυριλέ Δεν κατάφερα να βγάλω καν σκορ… Αυτό είναι σοβάρό σκέφτομαι... όταν είμασταν στο Λύκειο μας έλεγαν πως είμαστε όλοι ίδιοι επειδή φορούσαμε μάυρα και τα αγόρια άφηναν μαλλιά αλλα αυτο ειναι άλλο. Ρε μπας και έχει δίκιο; Μήπως η μαμά μου καλά κάνει και φωνάζει; Ασταδιάλα… θα το σκεφτώ σε δύο χρόνια. Στο κάτω κάτω αν είναι να είμαιθ τριαντάρα και να μοιάζω με εικοσάρα πάλι για καλό μου θα είναι!!!

Les Artistes - Santogold

2008-09-10T13:40:00.003+03:00

Συγνώμη εχετε δει αυτο το video clip; ειναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!

και το making of...

Ουστ απο εδώ μάυρο συννεφάκι...

2008-09-02T12:47:00.003+03:00

Πάνω που πίστευα πως η γκαντεμιά μου με είχε εγκαταλείψει για να βρει κάποιον νεότερο και πιο ενδιαφέρον άνθρωπο και να τον ταλαιπωρήσει μέχρι τελικής πτώσεως, μου χτύπησε και πάλι την πόρτα…
Γυρίζω από άδεια… το γραφείο μου είχε πλημμυρήσει κατά την διάρκεια των διακοπών από έναν σπασμένο σωλήνα της καφετεριας που στεγάζεται ακριβώς από πάνω, με αποτέλεσμα το γραφείο μου να έχει καλυφθεί από ένα ωραιότατο στρώμα μαύρης γλίτσας. Στο crash test επέζησε η κεντρική μονάδα του υπολογιστή, το πληκτρολόγιο και κάποιες από τις φωτογραφίες κ αφίσες που είχα κολλήσει στον τοίχο. Οθόνη, καρέκλα και διάφορα παρελκόμενα off! Καθαρίζω…
Περνάει η εβδομάδα και κατεβαίνω Σκ στην Κρήτη. Δεν βρίσκω εισιτήρια για πίσω από το κοντινότερο λιμάνι και αναγκαστικά ταξιδεύω για άλλη μία φορά από το πιο μακρινό μαζί με την μισή Αθήνα και μαζί με μία φίλη που από την στιγμή που αποφασίσαμε να πάμε Σκ κάτω την έπιασε το αυχενικό της και ήταν μονίμως σε στάση αγκύλωσης με αποτέλεσμα να κουβαλάω και τα δικά της πράγματα…
Γυρίζω στην Αθήνα. Το μπαλκόνι των γονιών μου έχει πλημμυρίσει από το «αυτόματο» ποτιστικό των λουλουδιών και αναδύει μία αφόρητη εσανς κοπριάς από τις εξίσου πλημμυρισμένες γλάστρες!! Απορώ πως οι γείτονες με τον καύσωνα του καλοκαιριού δεν έστειλαν καμία μολότοφ στο μπαλκόνι μας για να σωθούν. Σηκώνω, αδειάζω, καθαρίζω… (Ζήτω η χλωρίνη, κάτω τα 32.548.895.458.358 γλαστράκια της μαμάς)
Μετά από 2 ημέρες αρρωσταίνω. Τα πρωινά έχω συνάχι και τα βράδια πυρετό. Πηγαίνω δουλειά κανονικά. Το Σκ έχω φωτογράφηση γάμο στην Αντίπαρο. Χαπακώνομαι με ότι βιταμίνη C βρίσκω μπροστά μου για να γίνω καλά με αποτέλεσμα να μου μείνει μόνο ένας νταλικερόβηχας που με ταλαιπωρεί ακόμα. Την Πέμπτη που ετοιμάζω τα πράγματα μου τραυματίζω το μάτι μου με ένα χαρτί και καταλήγω στο «Γεννηματάς» με το ένα μάτι να τσούζει και να δακρύζει. Σταγόνες αντιβίωσης για το μάτι και βουρ την Παρασκευή για Αντίπαρο. Δόξα τον πανάγαθο αν και με ένα μάτι ανάπηρο όλα καλά πήγαν με τον γάμο και ας είχα κάθε 5 λεπτά μηνύματα στο κινητό από φίλους που κορόιδευαν για το ατύχημα με το μάτι …
Γυρίζω στην Αθήνα και χειροτερεύει το κρύωμα. Έχω 2 βράδια να κοιμηθώ και μαζί μου υποθέτω πως ξαγρυπνάνε και οι γείτονες γιατί βήχω συνέχεια - ακόμα - (τρελή κοιλιακοί με τον βήχα) και παράθυρα δεν μπορώ να κλείσω γιατί ζεσταίνομαι. Το ξημέρωμα πήγα να φτιάξω και χαμομήλι στις 5 και έριξα όλο το βραστό νερό στο χέρι μου από την νύστα. Νομίζω πως ταυτόχρονα έσπασε και μία ρυτίδα στο πρόσωπο μου από την ταλαιπωρία.
Σήμερα είναι το μπατσελο μίας φίλης και δεν θα πάω. Της είπα να διαλέξει αν με θέλει σήμερα (που αν τις ακολουθήσω στην ακολασία θα γίνω χειρότερα) ή στον γάμο το Σάββατο (που είμαι και φωτογράφος) και φυσικά αυτή διάλεξε το πιο συμφέρον… Φίλοι σου λέει μετά…

Υγ: πολύ όμορφη η Αντίπαρος παιδάκια... ;)

ΚΛΑΨ!

2008-08-19T12:57:00.000+03:00

Γιατί πρέπει πάντα να τελειώνουν οι διακοπές;

Καλό Καλοκαιράαααααακι.... !!!

2008-07-04T11:52:00.003+03:00

και ενώ όλοι οι υπόλοιποι πάνε Χαβάη εμείς θα πάμε Σεϋχέλλες...

υγ: μεταξύ μας πολύ δουλεία προβλέπω στις διακοπές αλλά εμείς να είμαστε καλά και ας κάνουμε και διακοπές μετά δουλείας... η φτώχεια θέλει καλοπέραση λεμεεεεεε...

τα κεφάλια μέσα!!

2008-06-30T13:00:00.003+03:00

Γυρίσαμε... για άλλη μία φορά ήταν υπέροχα... ευτυχώς φέτος τύχαμε και σε 2 skipper που εκτός οτι ήταν στην ηλικία μας ήταν και καταπληκτικά παιδιά και άντεξαν όλες τις φάρσες που τους κάναμε (βλ. να γεμίσουμε τα σκάφη με πωλητήρια. Ξυπνησαν το πρωι και οι περαστικοί τους ρωτούσαν για τιμές... χιχι)

Ακούσαμε και τις μουσικές μας... :S

και φυσικά ρίξαμε τις καθιερωμένες βουτίτσες...

Τώρα βέβαια κουνάει όλος ο κόσμος αλλά ελπίζω να σταματήσει κάποια στιγμή γιατί δεν έχει πλάκα... ;)

Περίεργα πράγματα...

2008-06-24T11:52:00.004+03:00

Σήμερα είναι μία περίεργη ημέρα… μία περίεργη ημέρα που διαδέχθηκε μία περίεργη νύχτα καθώς δύο γάτες ζευγάρωναν έξω από το παράθυρο μου και έσκουζαν σαν μικρά παιδάκια που τα σφάζει ο Jack ο αντεροβγάλτης πράγμα που ενώ την ημέρα είναι απλά σπαστικό, την νύχτα είναι σαν να ζεις στο σπίτι του εξορκιστή. Γενικά δεν κοιμήθηκα καλά. Για άλλη μία φορά ο λόγος ήταν η δουλειά. Όχι όμως η δουλειά σαν δουλειά αλλά οι καταστάσεις που ζούμε τώρα τελευταία και το κλίμα που έχει δημιουργηθεί. Σε γενικές γραμμές όπως σας έχω ξαναπεί φεύγουμε από εδώ και πάμε αλλού. Αγοραστήκαμε από άλλα αφεντικά και μας μετακομίζουν όπως θα μετακομίσουν τον εξοπλισμό και τους υπολογιστές. Ένα ωραίο πρωί θα έρθει η φορτωτική του κυρίου Beinoglou και θα μας μαζέψει.
Εντωμεταξύ όποιος μένει δεν ξέρει τι τον περιμένει και όποιος φεύγει κοροϊδεύει αυτούς που μένουν. Σε γενικές γραμμές όλες οι κακίες, οι έριδες και τα μίση χρόνων βγαίνουν τώρα που οι μισοί προσπαθούν να βολευτούν στην νέα εταιρεία και που οι άλλοι μισοί δεν έχουν να χάσουν κάτι γιατί πολύ απλά δεν ακολουθούν και βρίζουν ακόμα και την καθαρίστρια που τόσα χρόνια χρησιμοποιούσε το ίδιο πανάκι για να καθαρίζει τα γραφεία τους αλλά ποτέ δεν της είχαν κάνει την παρατήρηση.
Και είμαστε και εμείς η φυλή των «δεν με νοιάζει όπου και αν πάει η εταιρεία θα ακολουθήσω γιατί δεν με παίρνει να κάνω μαγκιές» που απλά παρακολουθούμε, ανησυχούμε, που βάζουμε ακουστικά και ακούμε μουσική για να μην ακούμε τους τσακωμούς και ελπίζουμε να τα καταφέρουμε χωρίς τρελές απώλειες. Χωρίς τρελές απώλειες, Χωρίς τρελές απώλειες, Χωρίς τρελές απώλειες, Χωρίς τρελές απώλειες… !!! Ναι καλά….
Δυστυχώς εχθές μου ήρθε άλλο ένα χτύπημα της μοίρας. Ένα από τα αγαπημένα άτομα στο γραφείο, ξέρετε από αυτά τα μετρημένα στα δάχτυλα που ούτε τσακωνόσουν, ούτε φώναζες, που σε καταλάβαινε με ένα απλό βλέμμα, που σε βοηθούσε και που ήταν πολύ χρήσιμος συνεργάτης… φεύγει. Ευτυχώς για το δημόσιο που όλοι γνωρίζουμε τι θα πει αυτό και που όπως και να το κάνεις δεν μπορείς να μην χαρείς γιατί πραγματικά του άξιζε να ηρεμίσει (ειδικά μετά από κάτι κρισάρες που περάσαμε τους τελευταίους μήνες και κοντέψαμε να χτυπήσουμε απανωτά εγκεφαλικά και εμφράγματα μαζί). Ωστόσο θα μου λείψει γιατί είχε πλάκα, γιατί ήταν η παρέα μου όταν τραβάγαμε τα μεγάλα ζόρια, γιατί φίλτραρε τις πληροφορίες πριν μου έρθουν κατακούτελα και βάλω τα κλάματα (γιατί το κλάμα το έχω στο τσεπάκι ειδικά όταν νευριάζω) και γιατί ένας θεός ξέρει τι θα μου φέρουν τώρα και πως θα το εκπαιδεύσουν αυτό που θα μου φέρουν καθώς κάτι μου λέει πως θα τον εκπαιδεύουν να μου την λέει με την πρώτη ευκαιρία…
Αυτά… είχα καιρό και ποστάρω και ξεμπουκωσα… το Σκ φεύγω ιστιοπλοΐα και αν τα δω πολύ δραματικά θα φουντάρω σας προειδοποιώ (αλλά θα φοράω τα μπρατσάκια μου μην φοβάστε)…

υγ: στην φωτο ο συνάδελφος... μία μέρα που μας είχε πιάσει η μ*&*^%* ;)

Αγαπώ!!

2008-06-20T12:02:00.004+03:00

Τον αγαπώ… τον ερωτεύτηκα…κάθε ημέρα τον σκέφτομαι και όταν βραδιάζει θέλω να τον επισκεφτώ να τον πάρω αγκαλίτσα… και να σκεφτεί κανείς πως ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις γάτες, πως ποτέ δεν μου είχαν βγάλει τέτοια συναισθήματα… ίσως να φταίει που σε λίγο καιρό ίσως μας τον πάρουν για να τον μεγαλώσουν άλλοι, ίσως να φταίει που είναι τοσοδούλης, ίσως να φταίνε τα μικρά του τα αυτάκια, ίσως να φταίει που κοιμάται όλη την ώρα αγκαλιά με μία χνουδωτή παντοφλίτσα (που έχει και ρολογάκι στο εσωτερικό της σαν την καρδιά της μαμάς)… ίσως να φταίει που είναι τόσο απροστάτευτος… ίσως να φταίει που κατά βάθος είμαι μία γεροντοκόρη που πρέπει να ξεκινήσει να μαζεύει γάτες σιγά σιγά… : S

2008-06-17T11:32:00.000+03:00

Τέσσερις και σήμερα...

2008-06-11T11:06:00.003+03:00

4 ημέρες έμειναν πριν ακούσω live αυτο... έτσι και δεν το παιξει θα αυτοπυρποληθώ στο Σύνταγμα ΤΟ ΔΗΛΩΝΩ!! Αν πάλι το παιξει θα κατουρηθώ πάνω μου, επισης ΤΟ ΔΗΛΩΝΩ!!! Άσχετα πάντως με το παραπάνω θα είναι μία ΤΕΛΕΙΑ συναυλία... αχ πόσο καιρο την περιμένω πόσο;

ραν φορεστ ραν

2008-06-04T11:45:00.002+03:00

προλαβαίνω δεν προλαβαίνω... τρέχω όλη την ώρα...διαβάζω, κοιμάμαι ελάχιστα γιατί έχω άγχος και σήμερα δίνω το τελευταίο μάθημα στο μεταπτυχιακό. Αν το περάσω πάω ντουγρού για πτυχιακή... (αχ μακάρι...)

ΥΓ: να μην ξεχάσω να λυσσάξω στο "έξω" μόλις τελειώσω ... !!!

ΠΡΟΣΚΥΝΩ!!

2008-05-27T13:12:00.002+03:00

Ποδηλατάκι...

2008-05-19T13:13:00.000+03:00

SHOUT IT OUT LOUD!!!

2008-05-13T15:44:00.002+03:00

Πωλείται

2008-05-06T10:29:00.001+03:00

Πωλείται όπως είναι επιπλωμέεεεεενοοοοοο...
Άλλοι πάνε, άλλοι έρχονται, άλλοι αρνούνται και άλλοι δέχονται (πσσσσ και στιχάκι...). Το σίγουρο είναι πως το πολύ σε δύο μήνες φεύγουμε από εδώ. Τα μπογαλάκια μας και ούστ! μας πούλησαν. Καινούρια αισιόδοξη αρχή λέει αλλά με πολλά ερωτηματικά... ελπίζω μόνο στην καινούρια μας έδρα να έχει περισσότερο φως από όλες τις απόψεις...

Χαρίζονται...

2008-05-02T11:36:00.002+03:00

σήμερα χάζευα να δω τι χαρίζει ο κόσμος... μα μπομπονιέρες; ωραία δεν λέω, απέτυχε ο γάμος, βάπτιση δεν ξέρω τι ήταν αυτό... τις χαρίζεις; το κουφέτο λήγει; και αν είναι από γάμο θέλεις να περάσεις και την διαδικασία να παίρνουν τηλέφωνα και να ρωτάνε; "τι χρώμα τούλι κυρία μου; πόσα τα κουφέτα; δερματόδετες;" ... :S

Πέρα απο τις γιορτές και τα φαγοπότια!!

2008-04-29T13:22:00.003+03:00

Στο Ρέθυμνο σε μερικά σημεία έφτιαξαν ποδηλατοδρόμους... πολύ χάρηκα ελπίζω να επεκταθούν και να βλέπουμε όλο και περισσότερα ποδήλατα! Επίσης πίσω απο το δημαρχείο μπορείς να δανειστείς ποδηλατάκι να κάνεις την βόλτα σου και να το γυρίσεις μετά... πολύ καλή κίνηση που επίσης ελπίζω να πιάσει... εγω πάντως την βόλτα μου την έκανα!!! ;)

Φέτος το δώρο του πατέρα για τον Bro και εμένα ήταν ένα αμπέλι... δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο γουστάραμε... σε δύο χρόνια κερνάμε κρασάκι!!!

Κατα τα άλλα τα γνωστά... Φιλούμπες και χρόνια πολλά!

Καλό Πάσχα!!!

2008-04-21T14:31:00.000+03:00

Και ένα και δύο και τρία και ΠΑΜΕ!!

2008-04-17T12:50:00.002+03:00

ή αλλιώς η πρώτη ημέρα στο γυμναστήριο…

Το γυμναστήριο στο οποίο πηγαίνω (όπως φαντάζομαι και όλα τα γυμναστήρια που δεν πηγαίνω) έχει εκτός από τα απογευματινά και τα πρωινά ομαδικά προγράμματα. Έτσι λόγω του ότι έχω την ευχέρεια να πάω στην δουλειά αργούτσικα (δεν λέω ώρα γιατί καταντάει σκάνδαλο μερικές φορές) αποφάσισα να πηγαίνω πουρνό πουρνό να χτυπιέμαι και μετά να πηγαίνω στην δουλειά με το πνεμόνι ανοιχτό!
Έτσι κίνησα να πάω πρώτη ημέρα… το πρόγραμμα που διάλεξα ήταν το εύκολο πρόγραμμα για αρχάριους γιατί είμαι και ολίγον λαπάς και που να μπλέκεις τώρα με τις Πετρουλάκες του προχωρημένου τμήματος!! Η ώρα ήταν λίγο βάρβαρη αλλά «δεν πειράζει» σκέφτηκα από μέσα μου «καιρός να ξυπνάω και λίγο πιο νωρίς γιατί σε λίγο θα με πηγαίνουν με το κρεβάτι στην δουλειά από τις πολλές ξάπλες». Βάζω τα πράγματα μου στο ντουλαπάκι μου, παίρνω την πετσετούλα μου και πάω στην αίθουσα και τι να δω… Οι συναγωνίστριες μου όλες άνω των 50 έτοιμες για Aerobic!! Πω πω λέω μια χαρά θα είναι, ήρεμα τα πράγματα δεν θα ζοριστούμε πολύ σήμερα!! θα έπρεπε όμως να με παραξενέψει η γυμνάστρια η οποία ήταν 1,85 τουλάχιστον με T-Shirt της αστυνομίας (ξες βρε αυτο το μπλεδάκι που λέει police στην πλάτη και δεν εννοεί το συγκρότημα...) Δεν έλεγα καλύτερα «Να ένα εκατομμύριο (€);»… Ξεκινάει το πρόγραμμα και τα βλέπω όλα. Και δώστου βηματισμοί και δώστου μπροστά και δώστου πίσω και η φτέρνα να ακουμπάει την πλάτη και το γόνατο την μύτη, και αριστερά να πηγαίνουν αυτές δεξιά εγώ, μεταβολή να κάνουν αυτές να βρίσκομαι ανάποδα εγώ και να με κοιτάνε όλες με την απορία στο βλέμμα… να μην σας τα πολυλογώ πολύ μεγάλο πρόβλημα το δεξιά και το αριστερά στους καθρέπτες ειδικά αν η γυμνάστρια κοιτάει προς τα εσένα και τα κάνει όλα ανάποδα!!! Μετά από 1 ώρα έφυγα κομμάτια… τα πόδια μου έτρεμαν, τα χέρια μου το ίδιο και να με έχει κόψει και μία νύστα άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε. Ευτυχώς είχα πάει με το αμάξι και γύρισα στην δουλειά αλλιώς αν βασιζόμουν στα πόδια μου θα την είχα πέσει κάπου στην Αλεξάνδρας σε κανένα παρτέρι να συνέλθω λιγουλάκι…φαντάσου να πήγαινα στο λίγο πιο προχωρημένο που με βόλευαν οι ώρες καλύτερα τι είχε να γίνει ;)

Ο Elvis ζει!

2008-04-15T13:43:00.001+03:00

Υπερ Ένταση

2008-04-09T11:46:00.003+03:00

Η άνοιξη έφτασε, τα λουλουδάκια ανθίζουν, οι μελισσούλες κάνουν τα δικά τους… και εγώ δεν μπορώ να κάτσω σπίτι ούτε λεπτό. Μα με βροχή, μα με αέρα, μα με ήλιο δεν μπορώ σου λέω. Δεν με χωράει το σπίτι. Δεν με χωράει η δουλειά (καλά δουλεύω και σε υπόγειο οπότε λογικό…). Έχω πάρει τους δρόμους (τα βουνά δεν τα πήρα ακόμα), έχω πάρει τις λεωφόρους και περπατάω, περπατάω, περπατάω. Επίσης βγαίνω, βγαίνω πολύ. Η κολλητή μου έχει αρχίσει να με λέει «κακή συναναστροφή» γιατί κάθε πρωί δεν ανοίγει το μάτι για την δουλειά από τα ξενύχτια και την βάζω να πηγαίνουμε μέχρι το γραφείο με τα πόδια 40 λεπτά απόσταση (δουλεύουμε πολύ κοντά).
Δεν σας είπα σήμερα θα γραφτώ και στο γυμναστήριο να ξεδίνω εκεί μπας και ηρεμίσω. Μέχρι το καλοκαίρι θα είμαι για πρωταθλητισμό και χωρίς ντόπινγκ. Στο γυμναστήριο έχουν και μαθήματα τζούντο. Σκέφτηκα να ξεκινήσω, να μην το πω σε κανέναν και το καλοκαίρι με την πρώτη αφορμή που θα μου δώσει ο αδερφός μου (με το που θα κατέβω από το πλοίο δηλαδή) να τον «σπάσω» στο ξύλο για να πάρω το αίμα μου πίσω για όλα αυτά τα χρόνια ψυχικής οδύνης και να μην ξέρει από που του ήρθε (μουχαχαχαχα σατανικό;).
Σε γενικές γραμμές πάντως έχω μπει σε Pasxa mode. Όπου βρεθώ και όπου σταθώ η συζήτηση είναι ίδια. «Εσύ που θα πας; Πότε θα φύγεις; Έχεις βγάλει εισιτήρια;». Πολύ με αρέσει! Το Σκ έρχεται και ο Bro. Και αυτό με αρέσει. Τώρα που λείπει μιλάμε πιο συχνά οπότε τον περιμένω πως και πώς να λιώσουμε στις βόλτες και να τα πούμε (μαλλιοτραβηχτούμε) από κοντά.
Άντε βρε σας βάζω και τραγουδάκι έτσι για να συμπληρωθεί το καρέ της υπερ-έντασης!!!

Όλοι μου λένε

2008-03-27T13:56:00.001+02:00

Αφιερωμένο στη μαμά...

it is all greek to me!!

2008-03-24T11:51:00.004+02:00

σπάω το τάμα για να γίνει πιο χαρούμενο το blog!!

Αγαπητό μου ημερολογιο...

2008-03-18T15:38:00.004+02:00

Τρίτη 11/03/2008
Έχω γυρίσει από ένα ωραιότατο τριήμερο στην Κρήτη (αφού έχω συνέλθει από την τρελή εκείνη ψύξη που με είχε κάνει σαν τελικό σίγμα) και όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο… το χειρότερο δεν το αναλύω βαριέμαι και δεν σας πέφτει και λόγος… Τρίτη βράδυ που σκάει το κακό (αυτό που δεν σας λέω) ρίχνει καπάκι και την βροχή της αρκούδας και της αστραπές της Δευτέρας παρουσίας και γεμίζει το αμάξι νερά. Από ότι φάνηκε δεν πήρε κανείς χαμπάρι εκτός από εμένα… μα καλά όλοι σαν βόδια κοιμούνται;;;

Τετάρτη 12/03/2008
Αποφασίζω να πάω το βραδάκι μια ωραιότατη βόλτα με δύο κολλητές από την εποχή των δεινοσαύρων (το χρονικό διάστημα που τις γνωρίζω όχι οι κολλητές) και η μία αποφασίζει να πάρει και το ολοκαίνουριο αμάξι της να μάθει να οδηγεί μιας και μαζί της θα είναι η εμπειρότατη φίλη της (εγώ ντε δεν θέλω σχόλια). Στην βόλτα συμβαίνουν τα εξής …

Α. Φτάνουμε με αυτά και με εκείνα πέρα από την δροσιά μέσα στο δάσος γιατί απλά η φίλη ως νέα οδηγός δεν βολευόταν λέει να κάνει πουθενά αναστροφή με αποτέλεσμα να κάνουμε ένα μικρό ταξίδι προς τα δάση (αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν φτάναμε στην άκρη της γης). Τα μόνα πλάσματα που συναντάμε είναι αλεπούδες και το απόλυτο σκότος και περιμένουμε από στιγμή σε στιγμή να πεταχτεί ο δολοφόνος με το πριόνι. Ξαφνικά η φίλη αποφασίζει ότι «το ΄χει» το θέμα «αναστροφή» και κάνει να γυρίσει. Ως επόμενο φυσικό σε κάτι τέτοια παράτολμα εγχειρήματα από νέους οδηγούς το αμάξι της σβήνει και τσουλάει απαλά προς το αντίθετο ρεύμα όπου και σταματάει με φάτσα μία στροφή. Κοινώς έχουμε σταματήσει και περιμένουμε την μετωπική. Ξαφνικά από μακριά ακούμε αμάξι. ΠΑΝΙΚΟΣ. Αυτή προσπαθεί να ξεκουνήσει αλλά με το που βάζει πρώτη της σβήνει. Ο ήχος πλησιάζει (ανοίγω ψύχραιμα την πόρτα να φύγω) και εκεί που όλα νομίζεις πως έχουν τελειώσει προσπερνάει από δίπλα μας (από την λωρίδα που θα έπρεπε να βρισκόμαστε εμείς) ένα Golf GT που πήγαινε σαν διάολος…Βάλαμε μπροστά και φύγαμε…
Β. η φίλη από τον πανικό της αρχίζει να αγχώνετε με αποτέλεσμα να προσέχει τα πάντα και τους πάντες και να λέει τα όσα κάνει και σκέφτεται δυνατά. «είμαι στις 3 χιλιάδες στροφές, ας βάλω τετάρτη, εδώ έχει σήμα για διάβαση πεζών πρέπει να κόψω, εδώ υπάρχει stop για τους άλλους αλλά ας κόψω μπορεί να μου πεταχτεί κανείς, έπεσαν οι στροφές πρέπει να κατεβάσω σε τρίτη…». Εγώ για να μην κάνω τα πράγματα χειρότερα δεν μιλάω και κάνω υπομονή ώσπου ακούω την άλλη φίλη από το πίσω κάθισμα να μιλάει παράλληλα με την πρώτη «είμαστε στα 2,500 χιλιάδες πόδια, ο καιρός δείχνει καλός, από κάτω σας βλέπετε την Σκιάθο, σε λίγο πλησιάζουμε στο Ελ. Βενιζέλος, σας ευχαριστούμε που επιλέξατε εμάς για το ταξίδι σας…». Προσπάθησα να μην βάλω τα γέλια γυρίζω και κοιτάζω την πρώτη φίλη (αυτή με το τιμόνι) αλλά δεν άκουγε τίποτα και απλά συνέχιζε την επανάληψη της θεωρίας.
Γ. Φτάνουμε πίσω και ένα στενό πριν το παρκινγκ σε μία στροφή αγχώνετε πατάει περισσότερο γκάζι από όσο μπορεί να κουμαντάρει και πέφτει πάνω σε έναν κάδο… Ευτυχώς λόγω των απεργιών τα σκουπίδια μάλλον λειτούργησαν σαν αερόσακοι και δεν είχαμε παρά μόνο μία γρατζουνιά και μία στραβωμένη πινακίδα…Η νύχτα με βρήκε να ισιώνω σίδερα, να παρηγορώ την φίλη μου πως "συμβαίνουν αυτά" και να ξεβιδώνω πινακίδες… απορώ πως με την γκαντεμιά μου δεν φώναξαν οι γείτονες την αστυνομία να με πιάσει που κλέβω αμάξια!! (όχι γιατί θυμάστε και το άλλο με τον bro που απλά βγήκε να κάνει ένα τσιγάρο στην πυλωτή… πόσο μάλλον να ξηλώνεις πινακίδες από ολοκαίνουρια αυτοκίνητα!)

Πέμπτη 13/03/2008
Ξυπνάω με απίστευτο πονόλαιμο και πόνους παντού. Κάνω το λάθος να πάω δουλεία και η κατάσταση χειροτερεύει… Απολογισμός : 4 ημέρες μέσα στο σπίτι κάτω από ένα πάπλωμα να πονάω ολόκληρη, 1 κουτί αντιβίωση, -4 κιλά, 1 κουτί βιταμίνες, 1 κιλό παράνοια στο μάτι που δεν έχω βγει τόσες μέρες στον έξω κόσμο, 1 γονιός άρρωστος (τον κόλλησα τον πατερούλη) και ατελείωτες ώρες στην TV με το πιο ηλίθιο πρόγραμμα.

Δευτέρα 17/ 03/2008
Βγαίνω να πάω στην δουλεία και νιώθω σαν χαμένη… πολύς ο κόσμος, πολύ φασαρία, χαμός στους δρόμους… τελικά είχε πολύ ησυχία στο σπίτι των γονιών μου και νιώθω σαν να με έβγαλαν από κλουβί… Απότομα!!!

Και ακόμα το 2008 είναι στον 3ο μήνα… και όλα σκατά πάνε (συγνώμη κιόλας) και υποτίθεται πως έφυγε ο Κρόνος λέει και όλα αυτά τα ηλίθια… ασταδιάλα πια… θα ξαναγράψω ποστ όταν θα έχω κάτι χαρούμενο να γράψω (τάμα κι έτσι μπας και αλλάξει η τύχη μου) ΓΚΡΡΡΡΡΡ!!!

Ρεθυμνο : περνάς καλά!!!

2008-03-11T14:34:00.003+02:00

και Ρούλα είχαμε (και έφαγε γιαουρτια παρακάτω απο ότι μου είπαν)

και παραλία με τρελό ήλιο (δεν εκανα βουτιά καθότι εγω και τον Αυγουστο κρυώνω)

και ξεφάντωμα μέχρι το πρωί...

So you think you can dance???

2008-03-05T12:16:00.001+02:00

Τι τα ήθελες κούκλα μου τα ζογκλερικά; Τι ήθελες να το παίζεις Νουρέγιεφ; Ορίστε τώρα… δεν μπορείς να πάρεις τα κομμάτια σου, πονάς παντού, το κρύωμα δεν λέει να φύγει και έχεις και ψύξη τρεις ημέρες με το να κάθεσαι στο παράθυρο!!! Κατάρα στον λαδέμπορααααα (και σε όλες τις χορευτριες του κόσμου)…. : S

υγ: αυτο το λαχανι πράγμα είμαι εγω...

o Bro, το παστίτσιο, το παρτυ και η ταναγια!!

2008-02-22T12:48:00.003+02:00

Προχθές παρέδωσα και την τελευταία εργασία γι΄ αυτόν τον μήνα. Άντε και εις άλλα με υγεία. Από εδώ και πέρα PARTY TIMEEEEEE (με το βλέμμα του τρελού)! Εχθές έπαιξε παρτάκι. Πέμπτη θα μου πείτε… εμ τι να κάνουμε έτυχε να το κάνουν μεσοβδόμαδα τα παιδιά! Πήρα λοιπόν τα κορίτσακια και παρτάραμε (δεν λυσσάξαμε αρκετά μπορούσαμε και καλύτερα) και άσε τους άλλους να κλαίνε τον Παναθηναϊκό. Γύρισα στο σπίτι νωρίς τα ξημερώματα σε μία Αθήνα άδεια που ακόμη δεν έχει αποχωριστεί το σύνδρομο του «άσε ρε έξω κάνει μπιλοζήρια (below zero για όσους δεν γνωρίζουν), με τα χιόνια που να πας» με μουσικούλα και καλή παρέα. Λίγο ακόμα και θα πήγαινα να πάρω και τον Bro από το λιμάνι που έφτασε σήμερα το πρωί για 4 ημέρες… μου το χρώσταγε! Πρωί πρωί είχαμε τους γνωστούς αγαπησιάρικους διαλόγους
- Που πήγες και κουρεύτηκες και μοιάζεις με καθυστερημένη;
- Εκεί που πήγες και έφαγες και μοιάζεις με ιπποπόταμο…
Η μαμά μου χαμογελάει από το πρωί μαγειρεύοντας παστίτσιο, φτιάχνοντας γλυκά και όλα αυτά που όπως ισχυρίζεται σε κανονικές συνθήκες την παχαίνουν και δεν τα φτιάχνει γιατί τα τρώει μόνη της. Τώρα είναι αλλιώς όμως… χιχι μαμάδες…

Την άλλη εβδομάδα είναι η προετοιμασία για το παρτάκι. Κάθε χρόνο τρέχουμε όλη την εβδομάδα και στο τέλος καταλήγουμε λιώμα ανάμεσα σε περίπου 150 άτομα. Φέτος ελπίζω να είναι καλά γιατί έχω πολύ όρεξη και όλα μέχρι τώρα έχουν πάει στραβά… τι στο καλό αυτό θα πετύχει που θα μου πάει… και ας έχουμε σημαντικές απώλειες που με στεναχωρούν. Ο καθένας και οι επιλογές του… με το ζόρι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται.

Συμβουλή της ημέρας : (την έμαθα από τον αδερφό μου και είναι ατάκα του Θείου λέει) Με σαμπρέλα, τέλι και τανάγια ( ή τανάλια απλά ο θείος μιλάει hardcore Κρητικά) μπορείς να επιδιορθώσεις τα πάντα…για δες!!!

λετ ιτ σνοου λετ ιτ σνοου!

2008-02-18T11:19:00.002+02:00

χρειάζομαι διακοπές...

2008-02-13T14:07:00.000+02:00

Test drive

2008-02-08T15:39:00.002+02:00

Εχθές πήγα με την κολλητή μου για test drive. Θα αγοράσει καινούριο αυτοκίνητο και είπε να το δούμε μαζί. Μάλλον σκέφτηκε «Τι σκατά κάτι θα έχει να μου πει και αυτό το κορίτσι που έχει οδηγήσει όλες τις σαβούρες της Αθήνας και περιχώρων» και με πήρε μαζί της (και πολύ καλά έκανε μουχαχα). Ωστόσο δεν ξέρω αν έκανε το ίδιο καλά και για τον πωλητή… αν μας διαβάζει θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη. Δεν φταίω εγώ απλά περνάω στιγμές γάργαρου χιούμορ και όταν μου τα στρώνουν και καλά δεν μπορώ να αντισταθώ… επίσης να πω, πως σε ένδειξη μετανοίας θα πείσω την κολλητή να το αγοράσει το τουτου σας… ;) Επίσης να πω πως εκείνο το «Παναγιά παρθένα τι πλαστικούρα είναι αυτή» για το ταμπλο δεν το εννοούσα (ή τουλάχιστον όχι 100%)… Επίσης να ζητήσω συγγνώμη για τις χειροφρενιές ( αν και εσείς μου είπατε “test drive είναι πάτα το”)… Επίσης συγγνώμη, αλλά ήθελα πολύ να μπω σε όλα τα αυτοκίνητα της έκθεσης και αυτό δημιούργησε κάποια αναστάτωση στους άλλους αγοραστές. Πάντως της Ξανθιάς το μαλλί δεν το έπιασα εγώ στην πόρτα… μόνη της ήταν κύριε πρόεδρε!
Αυτά!

Η ιστορία είναι φανταστική, οποιαδήποτε ομοιότητα με ανθρώπους και καταστάσεις είναι απλή σύμπτωση…

ΥΓ: ΑΦΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΞΙΕΡΩΜΕΝΟ!!! (και άσχετο με την παραπανω ιστορια)

Closer Universe

2008-01-28T13:56:00.000+02:00

οι Closer... φανταστικοί, σε ταξιδεύουν... εχθές έλιωσα το "Fly in the milk" στο πικαπ(ναι το έχω:) ) αλλά δυστυχώς δεν το εβρισκα να το ανεβάσω... οπότε ας αρκεστουμε στο "Universe" ;)

Μυστήρια στο Πεκίνο... "η λύση"

2008-01-21T10:48:00.000+02:00

Όχι να το παινευτώ αλλά μπροστά μου ο Σερλοκ Χολμς είναι οδοντόκρεμα… Όπως σας τα είχα πει είχαν συμβεί φίλοι μου και ακόμη χειρότερα καθώς μάθαμε πως το αμάξι δεν είχε τσουλήσει απλά από τον γερανό αλλά είχε φάει τρελή τούμπα στο πλάι και γκντουπ κάτω!!
Πάντως υπάρχει Θεός… sometimes…
Το πρόβλημα λύθηκε, ο καλός μου αποζημιώθηκε και όλα έληξαν όμορφα και ωραία… Μην με ρωτήσετε το πως, γιατί δεν ξέρουμε και ποιοι διαβάζουν ώστε να πούμε λεπτομερώς τι έγινε το κρύο εκείνο βράδυ… Βλέπετε απειλήθηκε κόσμος να χάσει την δουλεία του λόγω του περιστατικού και λέω να το σταματήσω εδώ μην έχουμε κι άλλα κρίμα είναι (αυτή η μεγάλη μου καρδιά θα με φάει)!
Πάντως ο καλός μου, να είναι καλά το παιδί, είναι πολύ $#&*φαρδος! Χωρίς να κάνει τίποτα ήρθε η λύση και του χτύπησε την πόρτα στην κυριολεξία. Ευτυχώς που μαζί με τον βασιλικό ποτίζετε και η γλάστρα που λέει και ο λαός και έχω και εγώ τα τυχερά μου… γιατί μεταξύ μας φίλοι μου αν αυτό είχε τύχει σε εμένα την γκαντέμω και το αμάξι θα μου είχαν διαλύσει και αν έψαχνα και το δίκιο μου θα με έβρισκαν αιμόφυρτη με ένα σημείωμα στο κούτελο για λύτρα προς τον πατέρα. Επίσης παροιμιώδης είναι η φράση φίλου για εμένα που λέει «εσύ παιδάκι μου δεν πετυχαίνεις Νταλίκα σε στενό καουτσουκένιο διάδρομο με πλαστικό τρελομπαλάκι»!!

Μεζεδάκι;

2008-01-16T11:56:00.000+02:00

Ακούγεται δυνατά και κατά προτίμηση στο αμάξι Κυριακή σε εκδρομουλα με την παρέα που ξέρει όλους τους στίχους και τραγουδάει επίσης δυνατά!!

Μυστήρια στο Πεκίνο!

2008-01-11T14:06:00.000+02:00

Ο καλός μου έχει την τάση να παρκάρει παράνομα με αποτέλεσμα να είναι η χαρά της τροχαίας… και η δυστυχία της τσέπης. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί έχει μάθει να κυκλοφορεί στο κέντρο με την μηχανή οπότε σε περίπτωση που είναι με αμάξι δεν έχει και την αντίστοιχη υπομονή για να βρει χώρο νόμιμης στάθμευσης!

Εχθές το βράδυ χρειάστηκε να πάει στην Κυψέλη για μία δουλειά. Φαντάζεστε λοιπόν τις επιλογές παρκινγκ που σου δίνονται στην Κυψέλη και το πόσο εύκολο θύμα ήταν. Διπλοπαρκάρει λοιπόν το αμάξι του και κατεβαίνει για 10 λεπτά με το ρολόι και ξαναγυρίζει. Άφαντο το αμάξι! Βγαίνει ο ψιλικατζής- σπιούνος- κουτσομπόλης της γειτονιάς ήρεμος και νηφάλιος (σημειώστε το αυτό) και του λέει « Α! δεν χώραγε το λεωφορείο να περάσει φίλε και στο πήρε η τροχαία». Παίρνει ο καλός σου τηλέφωνο και ξεκινάει η αναζήτηση του χαμένου θησαυρού στις 23.00 το βράδυ γιατί και το αμάξι χρειαζόμασταν και όσο μένει στο γκαράζ πληρώνεις 20€ την ημέρα (μην πω και περισσότερα γιατί δεν θυμάμαι), χώρια οι κλήσεις και ο πινακίδες.

Πρώτη στάση γκαράζ τροχαίας για να πάρουμε τα χαρτιά από το αυτοκίνητο και στην συνέχεια να πάμε στην συνέχεια στα γραφεία. 23.45 στην Αγ. Κωνσταντίνου. Εγώ περιμένω στο αμάξι μου. Γυρίζει ο καλός μου με τα χαρτιά και τα μούτρα μέχρι το πάτωμα. Το αμάξι ήταν διαλυμένο από την μία πλευρά. Χάλια πίσω φτερό και πόρτες όλα μέσα. Όχι απλά βαθουλώματα, μιλάμε για αμάξι-ακορντεόν. Πάμε στην τροχαία στο μεταξουργείο. «πως έγινε το αμάξι έτσι ρε παιδιά;» « δεν ξέρουμε» « ο γκαραζιέρης μου είπε πως το χτύπησε το λεωφορείο εσείς δεν ξέρετε πως έγινε;» « αυτός που το ξέρει; Εμείς δεν είχαμε καμία τέτοια αναφορά, να πάρουμε τον οδηγό του γερανού» «εγώ δεν ξέρω τίποτα έτσι το βρήκα το αμάξι!!!» «βρε το αμάξι ήταν μία χαρά» «εγώ δεν ξέρω τίποτα έτσι το βρήκα». Φτιάχνουμε τα χαρτιά και πάμε πίσω στο παρκινγκ. Εδώ να σημειώσω πως το αμάξι ήταν παλιό και προς πώληση. Έτσι ο καλός μου έκανε μία συμφωνία με τον γκαραζιέρη να το κρατήσει με όλα τα έξοδα δικά του και του το άφησε εκεί με σκοπό να πάει σήμερα να πάρει τα υπάρχοντα του και να του κάνει την μεταβίβαση.

Τρικ κουεστιον… Από ποια πλευρά ήταν χτυπημένο το αμάξι; Γιατί βιάστηκε ο Γκαραζιέρης να πει πως το έκανε το λεωφορείο; Γιατί ο ψιλικατζής- σπιούνος- κουτσομπόλης της γειτονιάς δεν είπε τίποτα για τρακάρισμα που προηγήθηκε του γερανού; Γιατί ο γερανούχος δεν ήξερε τίποτα;

Τρικ απάντηση μη τεκμηριωμένη…
Το αμάξι ήταν χτυπημένο από την μέσα πλευρά και όχι από την εκτεθειμένη πλευρά από την οποία περνούσε το λεωφορείο. Επίσης το αμάξι ήταν διπλοπαρκαρισμένο και σε περίπτωση μεγάλου χτυπήματος από πίσω θα έπρεπε και το από μέσα αμάξι να πάθει ζημιά καθώς ήταν σε απόσταση αναπνοής πράγμα που δεν συνέβη. Ο ψιλικατζής δεν είπε τίποτα για χτύπημα γιατί απλά δεν συνέβη τίποτα τέτοιο εκεί. Το λεοφωρείο απλά δεν έστριβε και ήρθε ο γερανός και το πήρε αλλιώς η πρόταση θα ήταν « Αμαν φίλε λιώμα έγινε το αμάξι σου! δεν χώραγε το λεωφορείο να περάσει το χτύπησε και μετά ήρθε και στο πήρε η τροχαία… μα καλά χαμπάρι δεν πήρες; Που ήσουν όλη η γειτονιά σηκώθηκε στο πόδι»! ο Γκαραζιέρης βιάστηκε να απαντήσει και ο γερανούχος δεν ήξερε τίποτα γιατί φαντάζομαι πως δική τους είναι η βρωμίτσα… τι λέτε και εσείς;

Εγώ λέω πως πήγαν να το λύσουν από την ράμπα του γερανού και τους έφυγε πίσω στην κατηφόρα στα κολωνάκια του Αβραμόπουλου που κοίτα να δεις ίσως να είναι και στραβωμένα (δεν το κοίταξα αλλά έχω σκοπό να το κοιτάξω) ή πάνω σε κάτι άλλο που θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοια ανεπανόρθωτη ζημιά … και γι αυτό βιάστηκε και ο άλλος να μας βάλει ιδέες για το λεωφορείο. Φυσικά όταν τον ρωτήσαμε εσύ που το ξέρεις η απάντηση ήταν είδα τα χαρτιά που κρατούσε ο γερανούχος… τα οποία παρεμπιπτόντως δεν λένε τίποτα τέτοιο…

Μάρτυρες όμως δεν υπάρχουν… την ευθύνη την έχει ο γερανός αλλά που να βρεις το δίκιο σου αφού σου λέει «εγώ έτσι το βρήκα»… και το αμάξι απλά τα έφτυσε…! Ευτυχώς που ο καλός μου δεν αγχώνεται για τα υλικά αγαθά και ειδικά τώρα που το αμάξι ήταν παλιό… φαντάζεστε να ήταν πιο καινούριο; Θα μας είχε φτιάξει η τροχαία για τα καλά!!!

Υγ: έξω από την τροχαία στήνουν μπλόκο και με το που σε πιάνει το φανάρι τρέχουν 7 τροχονόμοι (της σχολής ακόμα τα πουλάκια μου μην πάνε πιο μακριά και κουραστούν) και σε ξετινάζουν σε χρόνο ρεκόρ…Τύφλα να ‘χουν οι μετανάστες που προλαβαίνουν και καθαρίζουν μόνο ένα τζάμι…

Ζήτω, ζήτω Ολε!!! updated

2008-01-07T13:11:00.000+02:00

Οι ταυρομαχίες γίνονται κάθε Μάιο και ένας ταύρος κοστίζει 60,000€. Κάθε απόγευμα για μία περίοδο τον Μάιο πεθαίνουν στην αρένα περίπου 10 (ανάλογα με το πόσο θα διαρκέσει το θέαμα) και μέχρι να έχουν αυτή την μία άσχημη στιγμή στην ζωή τους μεγαλώνουν σε πολυτέλειες που δεν τις φαντάζεστε, σε μέρη παραδεισένια, με απίστευτη προσοχή και όλες τις ανέσεις… με μόνη τους υποχρέωση να είναι θυμωμένοι…! Εγώ ένα ξέρω… είμαι αρκετά θυμωμένη και τώρα πια σε μεγάλες συχνότητες αλλά κανείς δεν μου παρέχει πολυτέλειες… επίσης η ταύροι και οι αγελάδες του παππού όσο ήρεμοι και να ήταν είχαν μία παρόμοια κακή στιγμή στην ζωή τους που ο παππούς σαν άλλος ταυρομάχος τις «κανόνισε» για δείπνο και φυσικά δεν ζούσαν παραδεισένια! Κοινωνικός ρατσισμός ακόμα και στις αγελαδινές κοινωνίες! (τελος εκπαιδευτικού προγράμματος)

Στην Ισπανία περάσαμε όμορφα, ήρεμα και με πολύ γέλιο (αλλά και συγκινήσεις σχεδόν 10 χρόνια ήταν αυτά) να ‘ναι καλά ο Φερνάντο και οι φίλοι του. Σε γενικές γραμμές…

Τα πλήν:
- Δεν ξέρουν να τρώνε (μικρές μερίδες) ή εμείς τρώμε σαν βόδια και όταν μαθαίνουν το κάνουν με πολύ μεγάλο αντίτιμο ή εμείς με πολύ μικρό «(μιλάω για απλά ταβερνάκια και όχι για κλασσάτα εστιατόρια)!
- Τα supermarket τους καθώς και τα μαγαζιά τους είναι πανάκριβα (για αυτό εφτιαξάν και τα Zara μετ. Θαρα) αλλά μάλλον και οι μισθοί τους είναι υψηλοί (βέβαια ποτέ δεν ήμουν της λογικής αφού έχεις λεφτά πρέπει να στα φάμε»)
- Οι Ισπανοί πετάνε ότι δεν τους χρειάζεται κάτω και ειδικά στα φαγάδικα όπου καθαρίζουν πχ. Την γαριδούλα – στρείδι – ψάρι κτλ και τα αχρείαστα τα στέλνουν στο πάτωμα καθώς και τις χαρτοπετσέτες και τα αποτσίγαρα. Είναι λέει η παράδοση… εγώ πάντως και στο μετρό τα ίδια τους είδα να κάνουν. Είχαν απεργία και οι καθαριστές του μετρό με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας υπόγειος σκουπιδότοπος… «μα καλά το βλέπεις το χάλι γύρω σου και πίνεις το μπουκάλι την coca cola και το πετάς κάτω μόλις τελειώσει; Τσκ τσκ τσκ»
- Δεν μιλάνε γρι αγγλικά (μικροί μεγάλοι ακόμη και στο αεροδρόμιο αλλά μπορεί αυτό να μας έτυχε εμάς!) και όχι μόνο αυτό, τους λές ότι δεν καταλαβαίνεις στα ισπανικά αυτή την φορά και σου απαντάνε με τεράστιες ισπανικές προτάσεις λες και θα σου έρθει η επιφοίτηση…

Τα συν:
- Είναι καλοί ανάθεμα τους…
- Έχουν χιούμορ και είναι χαμογελαστοί…
- Αφήνουν τεράστιους χώρους μπροστά από τις πολυκατοικίες τους με πάρκα και δέντρα ακόμα και στο κέντρο.
- Δεν μιλάνε γρι αγγλικά (μικροί μεγάλοι ακόμη και στο αεροδρόμιο αλλά μπορεί αυτό να μας έτυχε εμάς!) και όχι μόνο αυτό, τους λές ότι δεν καταλαβαίνεις στα ισπανικά αυτή την φορά και σου απαντάνε με τεράστιες ισπανικές προτάσεις λες και θα σου έρθει η επιφοίτηση… με αποτέλεσμα να έχει σασπένς η κάθε σου παραγγελία σε εστιατόρια η κάθε σου συζήτηση γιατί δεν ξέρεις τι κατάλαβαν τελικά!

Ειδικότερα εμείς νιώσαμε σαν στο σπίτι μας από την πρώτη στιγμή σε βαθμό που μερικές φορές φέρναμε τον Φερναντο σε αμηχανία… πχ. Χτυπάει το τηλέφωνο πάει να το σηκώσει και η Allitnil πετάγεται και του λέει άστο δικό μου είναι!! Και φυσικά αυτός το έκανε σαπουνόπερα μετά… κοινώς το έσκισε!!
Επίσης ο προσωπικός μας Ισπανός μας πήγε και εκδρομούλες και βόλτες με το αμάξι, μου το έδωσε και να το οδηγήσω και πολύ χάρηκα αν και οι δρόμοι τους μερικές φορές κάνουν κάτι κουλές παρακάμψεις! Πήγαμε και στο Τολέδο το οποίο ήταν υπέροχο και το συνιστώ ανεπιφύλαχτα. Εκεί έπαθα και το πρώτο σοκ όπου κρέμασα σαγόνι στην κυριολεξία!! (το δευτερο ήταν με αυτό στο αυτό!)

Γενικότερα το Τολέδο είναι όμορφη, παραμυθένια μεσαιωνική πόλη και το μόνο που σου λείπει είναι να αρχίσεις να κυκλοφορείς με πανοπλία και φορέματα εποχής!
Πήγαμε και σε κάτι γενέθλια που πολλά είδαμε και λίγα καταλάβαμε λόγω της έλλειψης μετάφρασης… βλέπετε ο Φερναντο είναι και κοινωνικό όν και έπρεπε να δει και λίγο τους φίλους του…

Moments to remember:
Βρισκόμαστε οι δυο μας σε ένα φαγάδικο γειτονιάς και προσπαθούμε να παραγγείλουμε… δεν υπάρχει όμως συνεννόηση και ο κατάλογος δεν έχει μετάφραση. Ο ένας σερβιτόρος απογοητεύετε και μας λέει τελικά « Μακαρόνος;» ενθουσιαζόμαστε εμείς και κουνάμε το κεφάλι καταφατικά «coca cola ιντερναθιοναλ?» ξαναλέει αυτός… Ξανακουνάμε το κεφάλι καταφατικά εμείς… Τώρα που βρήκαμε παπά…. ;)

Κατευθυνόμαστε προς το σπίτι όπου θα γίνει το πάρτυ. Ο Φερναντο μας έχει πρήξει για το ότι θα είναι εκεί και ο φίλος του ο Ιγναθιο ο οποίος ήταν επίσης μαζί μας στο Μόναχο αλλά εγώ δεν τον θυμάμαι καθόλου γιατί τις ημέρες που ήμουν εκεί αυτός έλειπε στην Ισπανία οπότε και δεν τον γνώρισα. Το όλο θέμα έχει γίνει ανέκδοτο. Ο Φερνάντο δηλαδή να μου λέει για τον Ιγνάθιο και εγώ να τον δουλεύω ότι και καλά «αχ πότε θα το δούμε αυτό το παιδί που μου έλειψε τόσο πολύ» με ύφος ΜΑ ΣΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΩ! Φθάνουμε στο πάρτυ και ανοίγει (μετά κόπων και βασάνων κάνοντας τα γνωστά ποιος είσαι εσύ δεν σε ξέρω) την πόρτα ο Ιγνάθιο μαζί με έναν άλλο φίλο τους. Ο Φερνάντο μας συστήνει τον Ιγνάθιο και εμείς όπως είναι φυσικό βγάζουμε επιφωνήματα χαράς του στυλ επιτέλους σε γνωρίζουμε. Στο καπάκι όμως μας συστήνει και τον άλλο φίλο του για τον οποίο όμως δεν έχει αναφερθεί τίποτα οπότε και εμείς του δίνουμε έναν απλό χαιρετισμό χωρίς καθόλου ενθουσιασμό. Αυτό ήταν παρεξηγήθηκε αυτός ότι «ολες οι γκόμενες λυσσάνε για τον Ιγναθιο και για εμένα καμία» κτλ κλτ… υποψιάζομαι ότι γελούσαν όλο το βράδυ με αυτό αλλά δεν υπήρχαν υπότιτλοι!!! (μεταξύ μας τρελό γκομενακι ο Ιγναθιο… χιχι)

ίσως το πιο σπαστικό έθιμο που έχω συναντήσει σε ξένη χώρα!!! η κλήρωση του εθνικού χριστουγεννιάτικου λαχείου! κάθε σπίτι που σέβεται τον εαυτό του βλέπει εκείνη την στιγμή το κρατικό κανάλι, κάθε ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός σταθμός αναμεταδίδει, κάθε αυτοκίνητο κυκλοφορεί στους δρόμους και ακούει την κλήρωση... τα πιτσιρίκια τσιρίζουν για σχεδόν 6 ώρες και μετά σου μένει η σπαστική μελωδία στα αυτιά για μέρες... συγχωρήστε με για την γκρίνια αλλά αν θεωρείτε τα κάλαντα βασανισμό των αυτακίων σας τότε πρέπει να ακούσετε αυτό για 6 ώρες!!!! (φήμες λένε οτι οι μαμάδες είναι πολύ υπερήφανες για τα παιδάκια τους βλ. Βασιλάκης Καΐλας, που παίρνουν μέρος καθώς και ότι είναι απο συγκεκριμένο σχολείο με παράδοση χρόνων στις χριστουγεννιάτικες κληρώσεις)

Αυτά… και εις άλλα με υγεία!!!

υγ: βγάλαμε και φωτογραφίες μέσα στο αεροπλάνο της Ολυμπιακής για να έχουμε να λέμε στα παιδιά μας... πήραμε και τα απαραίτητα σουβενίρ ;)

2008!!

2008-01-02T14:36:00.000+02:00

Φέτος οι γιορτές για εμένα δεν είχαν καμία σχέση με τις περυσινές... μόνο ξεκούραση, καλή παρέα και τίποτα ακραίο… το μαγουλάκι φράπα από τον ύπνο και δώστου ξεκούραση. Δεν μπορώ να πω πάντως και τις βόλτες μου έκανα και το ταξιδάκι μου (για το οποίο θα σας γράψω αργότερα όταν οργανώσω τις σκέψεις μου) και τα φαγοπότια μου αλλά υπό την επήρεια της γνωστής νιρβάνας (που ακόμα δεν έχω καταλάβει από πού πηγάζει). Πάντως μου αρέσει έτσι κ ελπίζω να είναι το ίδιο ήρεμο όλο το 2008. Σας εύχομαι τα καλύτερα με υγεία, πολύ αγάπη και γέλιο!!!

Στον σταθμό του Μονάχου!

2007-12-18T12:34:00.001+02:00

Στο σταθμό του Μονάχου

Στο σταθμό του Μονάχου

με πέταξε άχου

η μαύρη μοίρα μου

μάνα κακομοίρα μου

Όπου να ‘ναι σουρουπώνει

το Ακρόπολις θα φτάσει

να ‘ταν και να κατεβάσει

ένα φίλο ή γνωστό

Στο σταθμό του Μονάχου

με πέταξε άχου

η μαύρη μοίρα μου

μάνα κακομοίρα μου

Κάθε άνθρωπος και γλώσσα

ποιόνε ξέρω ποιος με ξέρε

ιαφιλόξενα τα μέρη

παγωμένες οι καρδιές

Στο σταθμό του Μονάχου

με ξέχασε άχου

η μαύρη μοίρα μου

μάνα κακομοίρα μου

Δίπλα μου λαγοκοιμάται

ένας χίπυ πεινασμένος (ακού στίχο που έγραψε το άτομο!!!)

ένας νέγρος μεθυσμένος

τα ναυάγια σωρό

Στο σταθμό του Μονάχου

με ξέχασε άχου

η μαύρη μοίρα μου

μάνα κακομοίρα μου

Ακης Πανου - Στρατος Διονυσίου

Ήταν Νοέμβρης του ‘99 όταν βρέθηκα και εγώ με μία βαλίτσα στο χέρι στον κεντρικό σταθμό του Μονάχου. Έξω είχε ξεκινήσει να βρέχει, η βαλίτσα ήταν απίστευτα βαριά καθώς έλειπα μόνο εγώ από μέσα, η ώρα ήταν 11 το βράδυ και εγώ μόνο 18 χρονών. Ξένη σε μία ξένη πόλη. Νύχτα. Δεν είναι πολύ Ξανθόπουλος η περιγραφή; Πάμε πάλι.
Νοέμβρης του ’99 και φτάνω νύχτα στον σταθμό του Μονάχου μέσα στην τρελή 18χρονη χαρά μου. Πίσω μου να σέρνω μία θεόβαρη βαλίτσα που είχε μέσα όλα μου τα υπάρχοντα και προσπαθώ να ανοίξω την ομπρέλα μου γιατί μόλις ξεκίνησε να βρέχει. Αν και νιώθω λίγο χαμένη γελάω «ΕΦΤΑΣΑ». Κατευθύνομαι με την βοήθεια του χάρτη στο hostel που θα μείνω για βράδυ και πέφτω ξερώ από κούραση. Την επόμενη μέρα βρίσκω την εστία μου, το δωμάτιο μου και γράφομαι και στα μαθήματα. Για 1 εβδομάδα δεν γνωρίζω κανέναν. Κόσμος μπαίνει στην εστία, κόσμος βγαίνει, κόσμος μαζεύεται στην τραπεζαρία και εγώ μόνη. Έχω αρχίσει να σκέφτομαι στα Γερμανικά αφού ελληνικά μιλάω μόνο με τους γονείς μου στο τηλέφωνο και αυτό όχι καθημερινά. Δεν με νοιάζει όμως… Είμαι ενθουσιασμένη.

Κάποια στιγμή αναζητάω να βρω κάποιον Έλληνα ανάμεσα στα παιδιά της εστίας. Να έχω ένα στήριγμα, κάτι να μου τύχει βρε αδερφέ να μην έχω κάποιον να συνεννοηθώ; Βρίσκω τον Μ. και με πληροφορεί ότι υπάρχει και μία κοπέλα Ελληνίδα στον ίδιο όροφο με εμένα. Το ίδιο βράδυ μπαίνω στην τραπεζαρία που είχε μία μάζωξη (κυρίως Ισπανών) και φωνάζω δυνατά στα ελληνικά «ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η Δ.?» Ξαφνικά ο κόσμος σταματάει να μιλάει και γυρίζει να με κοιτάξει. Νιώθω ντροπή στο κέντρο του κόσμου αλλά είμαι απίστευτα αποφασισμένη. Μία κοπέλα σηκώνεται δειλά και με χαιρετάει. Τρέχω την αγκαλιάζω. Με αγκαλιάζει και αυτή. Της γνωρίζω τον Μ. και μας γνωρίζει και αυτή με την σειρά της τους φίλους της. Οι περισσότεροι Ισπανοί. Ανάμεσα τους κάποιοι Ιταλοί, δύο Γερμανοί που έκαναν κοινωνικό έργο στη εστία αντί για στρατό, ένας Σουηδός και μία Φιλανδή. Μετά από λίγη ώρα με πλησιάζει ο Fernando από την Μαδρίτη, μου πιάνει κουβέντα και αρχίζουμε να γελάμε απίστευτα. Αυτό ήταν. Είχα βρει την Ισπανική παραλλαγή μου. Όσο διάστημα έμεινα στο Μόναχο ο Fernando ήταν ο κολλητός. Ξενυχτούσαμε σχεδόν κάθε βράδυ με αποτέλεσμα να χάνουμε τις πρώτες ώρες των μαθημάτων, τρέχαμε από συναυλία σε συναυλία, τα σαββατοκύριακα οργανώναμε την παρέα για εκδρομές, τα βράδια μαγειρεύαμε στην εστία ακούγοντας Κατσιμιχαίους (έχουν πέραση στην Γερμανία και στατιστικά έδειξαν ότι και οι Ισπανοί έχουν ίδια συμπτώματα) και γελώντας απίστευτα πολύ. Ένα απόγευμα που εγώ διάβαζα ήρθε μου χτύπησε την πόρτα και μόλις του άνοιξα έτρεξε προς το παράθυρο. «Τι κάνεις έχεις κλειστές κουρτίνες; Έξω χιονίζει». Πρέπει να μείναμε εκεί να χαζεύουμε το χιόνι και τα παιδάκια του γείτονα που είχαν βγει με τα έλκηθρακια από την τζαμαρία για αιώνες. Από τότε και μέχρι που έφυγα το Μόναχο ήταν κάτασπρο και πανέμορφο. Πλησίαζαν και τα Χριστούγεννα οπότε καταλαβαίνετε. Κάποια στιγμή όμως έπρεπε να φύγω, να γυρίσω και εγώ σπιτάκι μου και να τελειώνει όλο αυτό το πανηγύρι.
Με την Δ. συναντιόμαστε όποτε πάω εγώ Θεσσαλονίκη και όποτε έρχεται αυτή Αθήνα. Με τον Μ. βλεπόμαστε καμία φορά τα καλοκαίρια στην Κρήτη αν και τώρα βρίσκεται στην N. Υόρκη. Με τον Fernando από τότε δεν ξαναβρεθήκαμε. Στην αρχή επικοινωνούσαμε με mail, άντε και με κανένα τηλέφωνο που και που. Μετά μόνο τα Χριστούγεννα με καμία κάρτα. Παρόλα αυτά είναι μερικοί άνθρωποι που ξέρεις πως ακόμα και αν δεν τους ξαναδείς ποτέ στην ζωή σου υπήρξε χημεία και πραγματικοί δεσμοί φιλίας. Ο Fernando το καλοκαίρι που μας πέρασε ήρθε για διακοπές με σκάφος Ελλάδα. Δεν καταφέραμε να τα πούμε κυρίως γιατί εγώ έλειπα σε άδεια, αλλά μιλούσαμε στο τηλέφωνο μέχρι που έφυγε, φυσικά σε ρυθμούς απίστευτου γέλιου. Αρκεί να σας πω πως στο τελευταίο του τηλεφώνημα μου είπε «Τριλιαν εχθές τρακάραμε το σκάφος στην προβλήτα και δεν ξέρουμε πόσα χρήματα είναι η ζημιά. Αύριο το παραδίδουμε στο ιδιοκτήτη.» «ωχ» του απάντησα εγώ «λες να είναι πολλά» «μπα όχι ειδικά αν σήμερα το βράδυ βρούμε την ίδια μπλε μπογιά στο χρωματοπωλείο του Πόρου όλα θα πάνε καλά» !!! Τρελοκομείο…
Την Παρασκευή θα με περιμένει στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης στις 12,00 πμ μετά από σχεδόν 10 χρόνια… Καλά Χριστούγεννα παιδάκια ή Feliz Navidad που λένε και οι Ισπανοι!!!

Feliz Navidad Feliz Navidad Feliz Navidad próspero año y felicidad.
Feliz Navidad Feliz Navidad Feliz Navidad próspero año y felicidad.

: S

2007-12-11T14:25:00.000+02:00

άλλος την καβαλάει και τρέχει και άλλος την καβαλάει και πέφτει!

¨Θα γράψω ποστ¨… ναι αλλά γιατί από όλα; Πολύ μαυρίλα ρε παιδάκι μου. Μπορεί να τα εξιστορώ χαμογελαστά σε αυτόν που με βλέπει (γιατί μάλλον αυτός είναι ο χαζοχαρούμενος τρόπος μου) αλλά σε εσένα που δεν βλέπεις; Εδώ σε θέλω…
Να βάλω τίτλους για ταινίες μικρού μήκους; Μμμ.. για να δούμε…
* Τρελό διάβασμα στα γεράματα (που πας ρε Καραμήτρο που μου είπε και ο Yo!reekas σε ελέυθερη μετάφραση)
* Απίστευτη δουλεία στην κατηφόρα (η δουλειά αυξάνεται αντιστρόφως ανάλογα του πόσο θα χρειαστεί για να μας κλείσουν και να πάμε ταξιδάκι με την Ολυμπιακή)
* Εγώ εδώ, εσύ εκεί και η ζωή πιο πέρα (ερωτική κομεντί ή νύχτες κωμωδίας)
* Φαντάσματα και κολλητιλίκια (τι έπαθες άραγε εκεί έξω και με θυμήθηκες ξανά;)
* Τι τα θέλεις τα ταξίδια όταν δεν προλαβαίνεις ούτε μέχρι το πιπιρουμ να πας; (ήθελα και Μαδρίτη τα Χριστούγεννα τρομάρα μου και μάλιστα με την Ολυμπιακή!!! Φελις ναβιδαδ!)
* Ο Φρεντυ και οι παρανοϊκοί συγγενείς (που όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από τα κεφάλια τους και τα κουτσομπολιά τους)

Αν συνεχίσω ή θα βάζω τίτλους μέχρι αύριο ή θα γράψω το σενάριο κάθε ταινιούλας και έχω και πολύ διάβασμα και πολύ δουλειά… Ελπίζω την επόμενη φορά που θα σε ξαναδώ να μην φοράμε κοντομάνικα!!

εκπληξηηηηηη!!!

2007-12-07T18:08:00.000+02:00

Από εχθές κάτι δεν μου πήγαινε καλά. Σαν να είχα μία περίεργη ανησυχία, άγχος χωρίς λόγο και δώστου να ξεφυσάω. Δεν με βόλευε και ο καναπές με τίποτα και αυτό με έβαλε σε σκέψεις. Ούτε λόγος φυσικά για διάβασμα. Πήρα τον αδερφό μου στην Κρήτη. Μου μιλούσε κοφτά και περίεργα. «Άντε σαν πολύ δεν τράβηξε αυτό το αστείο; Δεν βαρέθηκες στην Κρήτη; Άντε γύρνα πίσω ντε!» είπα. «Μπα κανένα αστείο μικρή… δεν γυρίζω» μου απάντησε. Στην αρχή σκέφτηκα πως κάτι τρέχει (ψίλοι στα αυτιά μου μπήκανε βρε πωπωπω!!!) αλλά μετά είπα να μη κάνω υποθέσεις και μου μπαίνουν ιδέες και έφαγα τέσσερις πέντε κουραμπιέδες για να ξεχαστώ. Οι γονείς μου όπως πάντα στην θέση τους. Ο μπαμπάς μπροστά στην τηλεόραση με το σταυρόλεξο σε ετοιμότητα για τις διαφημίσεις και η μαμά πότε στην κουζίνα, πότε στο σαλόνι μαζί μου. Κάτι όμως δεν πήγαινε καλά. Είπα να μην γυρίσω σπίτι μου. Είπα να κοιμηθώ εκεί να μου περάσει και το άγχος γιατί μόνη μου στο σπίτι δεν θα έλυνα τίποτα. Και δεν είχα και κουραμπιέδες για να συνεχίσω την θεραπεία.
Τα ξημερώματα κατά τις 6.00 ακούω έναν περίεργο θόρυβο στην πόρτα, μετά κλειδιά και μετά βήματα στο σαλόνι. Αμάν λέω την κάτσαμε. Νατα Νατα!! Το προαίσθημα μου μέσα…! Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του διαδρόμου και ακούω ένα παιχνιδιάρικο σφύριγμα. Μετά ακούω την μαμά μου να τσιρίζει σαν την Ζουμπουλία. Πάω να σηκωθώ (μέχρι να κουνήσω το ένα πόδι βρωμίζει το άλλο που λέει και η μαμά μου) και να σου ο αδερφός μου στην πόρτα… «Γύρισες;» τον ρώτησα μέσα στον ύπνο μου… «Μόνο για Σκ!»…
Μέσα στο ξημέρωμα είπαμε εν τάχει όλα μας τα νέα. Αυτό το Σκ θα κολλήσω πάνω του σαν βδέλλα το αποφάσισα… Άχ πόσο μου αρέσουν οι εκπλήξεις…. ;)))

όταν δεν σε θέλει... (ή αλλιώς το τεράστιο ποστ)

2007-11-28T16:43:00.000+02:00

Είναι μερικές ημέρες που απλά δεν σε θέλουν. Ξυπνάς με αυτή την απαίσια και κακάσχημη Καλημέρα δίπλα σου (που λέει και η διαφήμιση) και απλά καταλαβαίνεις πως καλύτερα θα ήταν να είχες μείνει στο κρεβάτι. Για εμένα κάπως έτσι ήταν η χθεσινή ημέρα αν και την περίμενα καθώς και η Καληνύχτα της προηγουμένης είχε μία τεράστια ελιά θρούμπα στην μύτη (μετά από έναν μαραθώνιο καυγά χωρίς νόημα) οπότε καταλαβαίνετε πως και το επόμενο πρωινό δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Μία ημέρα αλα Mr.Bean ξεκινούσε…
Καθώς εχθές απεργούσαν τα ΜΜΕ αποφάσισα και εγώ να κάτσω σπιτάκι μου να κάνω μερικές δουλειές. Ξύπνησα με την άνεση μου πράγμα που ίσως ακούγεται υπέροχο μία καθημερινή εκτός και αν έχεις τέτοιο πονοκέφαλο που κάθε βήμα σου μακριά από το κρεβάτι συνεπάγεται με εκατό σφυριά που κοπανάνε το νευρικό σου σύστημα. Ήπια παυσίπονο και είπα να ξεκινήσω την ημέρα μου. Αρχικά είπα να αλλάξω κάτι ρούχα από δώρο που απλά δεν μου έκαναν. Έπρεπε να κατέβω στο κέντρο. Φυσικά αφού το τρόλεϊ που ήθελα δεν περνούσε με τίποτα, πήρα ένα άλλο που ναι μεν θα με πήγαινε στον προορισμό μου αλλά μέσω Λαμίας. Ο δρόμος ήταν μακρύς και το τρόλεϊ πιο αργό από την καθυστέρηση. Φτάνω στον προορισμό μου και φυσικά αυτό που ήθελα δεν το είχε και έπρεπε οπωσδήποτε να πάρω κάτι άλλο για να μην χάσω την αλλαγή. Πήρα κάτι άβολο και 99% μη χρησιμοποιήσιμο και έφυγα.
Επόμενη στάση σπίτι για να πάρω το αμάξι του μπαμπά και μετά ΙΚΕΑ. Εδώ να σημειώσω ότι δεν έχω τρακάρει με υπαιτιότητα ποτέ. Και όταν λέω ποτέ εννοώ ποτέ! Ούτε καν μία γρατζουνίτσα όταν ήμουν νέος οδηγός. Και μάλλον γι΄αυτό αποφάσισα να τα κάνω όλα χθες! Το αμάξι του πατέρα είναι sedan και το γκαράζ μας πολύ μικρό. Ο μηχανικός μάλλον ήθελε να εκδικηθεί όποιον μεγαλοπιάνεται και θέλει ένα αυτοκίνητο λίγο μεγαλύτερο από Mini cooper. Ξεκινάω μανούβρες για να βγω από το γκαράζ. Μία, δύο, γντουπ κοπανάω πίσω μου το προστατευτικό που έχει βάλει ο πατέρας στον τοίχο και το ρίχνω κάτω. «Δεν πειράζει, σκέφτομαι. για αυτήν την δουλειά είναι, θα το φτιάξω στην επιστροφή» πάω να βγω η καλή σου γκρχχχχχχχ ξύνω τον προφυλακτήρα στον τοίχο στην στροφή… «Δεν πειράζει, ξανασκέφτομαι, έτσι και αλλιώς ο πατέρας τον έχει ξαναχτυπήσει σε αυτό το σημείο θα το παίξω και κοτούλα ότι το έκανε αυτός». Με τα πολλά το βγάζω με τον κώλο καθώς είμαι και μαζόχα και τα δύσκολα μου είναι πιο εύκολα. Στην έξοδο κολλάει το αμάξι ανάμεσα σε δύο $%^#^@^%@ που έχουν παρκάρει όσο πιο κοντά γίνεται στην έξοδο του γκαράζ γιατί σου λέει ο απλός οδηγός «ποδήλατα δεν έχετε μόνο στο γκαράζ; Ε τότε χωράνε να βγουν 2 ταυτόχρονα!»…. Μία μανούβρα, δύο, τρείς… δεκαπέντε το καταφέρνω και το βγάζω αφού έχω γίνει λες και βγήκα από σάουνα!!
Στο ΙΚΕΑ πάμε για φαγητό. Εκεί με πλησιάζει ένα πιτσιρίκι και με κοιτάει μέσα στα μάτια. Ξαφνικά βλέπω ένα ίδιο να πλησιάζει. Κάνω το λάθος να τα ρωτήσω «Δίδυμα είστε;» «ΝΑΙ,ΝΑΙ,ΝΑΙ» αρχιζουν να ουρλιάζουν αυτά ασταμάτητα ώσπου επεμβαίνει η μαμά τους γιατί ήταν έτοιμα να ξεσηκώσουν όλο το εστιατόριο! Το ένα από τα δύο έρχεται από το πλάι του τραπεζιού μου και ρωτάει τι είναι το γλυκό που έχω στο πιάτο μου. Για καλή μου τύχη έχω ένα κουπόνι για παγωτό και του το προσφέρω για να ξεχαστεί. Αμέσως πλησιάζει και το άλλο «ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΕΛΩ»… «δεν έχω άλλο θα πρέπει να το μοιραστείτε»… σε μία κίνηση ματ ο πρώτος προσπαθεί να σκίσει το κουπόνι τσαντισμένος. Σου λέει το μικρό ή όλα ή τίποτα βαρέθηκα να τα μοιράζομαι όλα με αυτόν τον λιμοκοντόρο μόνο και μόνο επειδή το ωάριο μας είχε κέφια! Ευτυχώς ξανά επεμβαίνει η μαμά και τα παίρνει και φεύγουν. Μετά από λίγο με πιάνει να θέλω πιπί! Πάω στο wc όλα πιασμένα. Έλα μου όμως που ήταν επείγον… μπαίνω και εγώ στην παιδική «ποιος θα το πάρει χαμπάρι» σκέφτομαι μετά από ένα δευτερόλεπτο και αφού έχω κλείσει την πόρτα πίσω μου ακούω παιδικές φωνές. Κάνω την δουλεία μου πάω να βγω και περιμένουν απέξω τρεις μαμάδες με τα κουτσούβελα τους να με κοιτάνε με βλέμμα «το παιδί σου που είναι γαϊδούρα;»… (εδώ να σημειώσω ότι στις παιδικές όλα είναι μικροσκοπικά οπότε μην το προσπαθήσετε έτσι και αλλιώς… ειδικά αν είστε 1,73 και πάνω…)
Στην αποθήκη που πήγαμε να πάρουμε τα πράγματα δεν είχαν και πολύ διάθεση να μας βοηθήσουν με αποτέλεσμα να μας πηγαίνει το καρότσι όπου ήθελε αυτό από το βάρος. Στην προσπάθεια να κατεβάσουμε και μία βιβλιοθήκη από το ράφι της κουτούλισα σε μία κούτα με κάτι πολύ βαρύ και ένιωσα να ανοίγει το κεφάλι μου στα δύο ενώ ταυτόχρονα έκανε ένα περίεργο «τακ» η μέση μου από αυτά τα συνηθισμένα που κάνει τώρα τελευταία όταν σκύβω και πονάνε ΠΟΛΥ!!! Στις παραλαβές για μεταφορική μας έφαγαν την ουρά τρεις συνταξιούχοι (τις καθημερινές στο IKEA ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 60) γιατί είμαι σίγουρη πως έπρεπε να τελειώσουν πολύ σύντομα γιατί είχαν πολλές δουλείες να κάνουν γενικότερα στην ζωή τους (κακία το ξέρω).
Στο γύρνα μας έβρισαν λίγο που σταματήσαμε να ξεφορτώσουμε με alarm αλλά δεν πειράζει και αφού παρκάραμε για να πάμε και εμείς για ένα παγωτάκι μετά από την κούραση της ημέρας ήρθε ένα αυτοκίνητο από σχολή οδηγών για να μάθει παρκάρισμα ανάμεσα στο αμάξι του πατέρα και ένα άλλο… εδώ να σημειώσω πως η περιοχή είναι σκοτεινή και τίγκα στις κενές θέσεις για να μάθεις παρκάρισμα… όοοοοχι κύριε αναγνώστη πάνω στο δικό μας έπρεπε να μάθει το κοριτσάκι ώστε να μην έχω καμία πιθανότητα να μου το ξαναδώσει ο πατέρας. Όταν πήγα να το πάρω ένας άλλος καραγκιοζάκος ενώ είχε δέκα μέτρα θέση ήρθε και μου κόλλησε στην μούρη στους δέκα πόντους ώστε να χρειάζονται 35 μανούβρες και πάλι για να βγω…
Στην επιστροφή μου έσβησε κάμποσες φορές από την απελπισία της ημέρας και έφαγα αρκετές μούντζες με highlight μία ενός φορτηγατζή στην Ιουλιανού που ήταν από ψηλά και είχε και μία θεατρικότητα στην κίνηση για να πιάσει τα χαμηλά στρώματα! Όταν επιτέλους το έβαλα και πάλι στο γκαραζ έκανα τον σταυρό μου και υποσχέθηκα την επόμενη φορά να το πάρω μόνο αν είναι απόλυτη ανάγκη, εάν η ημέρα ξεκινήσει καλά και χωρίς πονοκέφαλο! Αααα και να θυμηθώ να μην ξανα απεργήσω… sorry Boss!!

Συμπέρασμα : Μπαμπά δεν φταίω εγώ… σνιφ!!!

i will...

2007-11-20T15:57:00.000+02:00

Και εκεί που καθόμουν σήμερα το πρωί στο λεωφορείο μου ηρθε μια ιδέα «θα γίνω καλύτερος άνθρωπος»!…θα σπουδάζω μέχρι να αντέχω γιατί είναι το μόνο που ξυπνάει λίγο τον κοιμισμένο μου εγκέφαλο…θα περιορίσω την χρήση του κινητού γιατί το βαρέθηκα…θα δώσω υποσχέσεις στον εαυτό με την αλλαγή του χρόνου… θα ξεσκαρτάρω την ντουλάπα μου…ίσως φτιάξω και το μαλλί… θα περάσω τέλεια στην Μαδρίτη τα Χριστούγεννα… θα προσπαθήσω να χαζέψω χρήματα για να πάω Αμερική το 2009…θα πάρω επιτέλους ποδήλατο με το δώρο Χριστουγέννων… θα γίνω καλύτερος άνθρωπος (άλλη μία για να το εμπεδώσω)…θα φιλτράρω τις πληροφορίες που μου σκάνε από παντού για να μην στεναχωριέμαι…θα ακούω περισσότερη μουσική …θα ντυθώ πριγκίπισσα Leia στο παρτυ και θα στείλω την στολή του Jedi στο καθαριστήριο επιτέλους (μουχαχα)… θα περιοριστώ στον κοινωνικό σχολιασμό…ίσως σταματήσω και το blogging…θα κάνω οπωσδήποτε όλα τα παραπάνω!!!
Κοίτα να δεις τι σου κάνει το λεωφορείο όταν κολλάει στην κίνηση!

Υγ: να θυμηθώ να πάω και super market… χιχι!

2007-11-19T12:06:00.000+02:00

Δεν γράφω για την Θεσσαλονίκη... απλά δείτε το παραπάνω βιντεακι από το Flying Circus, στο οποίο έγιναν αρκετές αναφορές το Σαββατοκύριακό αλλά και αντίστοιχες προσπάθειες βιντεοσκοπήσεων! νο κομεντς το λοιπόν...

@Σαλονίκη... Φεύγω…

2007-11-14T11:16:00.000+02:00

Φεύγω…
Όσο παράξενος και αν είναι, είναι ο Νιόνιος μας εκ Θεσσαλονίκης… γιατί η φωνή του είναι απίστευτα οικεία, γιατί κάνει (ακόμα και) τα τραγούδια (άλλων) να ακούγονται σαν να γυρίσαμε σπίτι μετά από μία κουραστική ημέρα, γιατί τον ακούγαμε και τον τραγουδούσαμε πάντα… γιατί και αυτή την φορά θα συναντηθώ με φίλους που τον τραγουδήσαμε μαζί… Φεύγω για Θεσσαλονίκη Σαββατοκύριακο… μου έστρωσαν το κόκκινο χαλί λέει… για να δούμε! :)

Οποιος εχει τον παρακατω ορό να ενημερώσει...

2007-11-07T15:38:00.000+02:00

Happy Tree Friends

2007-10-26T12:12:00.000+03:00

Δεν ήθελα ρε γαμωτο να το θίξω το θέμα ξανά αλλά θα σκάσω. Μέχρι τώρα πίστευα πως υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ζουν μόνοι τους. Υπάρχουν και άλλοι που θέλουν να είναι συνεχώς με παρέα και υπάρχει και η τρίτη κατηγορία που είναι κάπου στην μέση. Αυτά μέχρι τώρα. Τον τελευταίο χρόνο συνειδητοποίησα πως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Τελικά οι κατηγορίες έχουν ως εξής:
1.Αυτοί που θέλουν να είναι μόνοι τους μία ζωή και τελικά η μόνη πρόοδος που θα κάνουν θα είναι να βρουν άλλον έναν άνθρωπο να ζουν οι δυο τους «μόνοι» και αποκομμένοι από όλο τον υπόλοιπο κόσμο.
2.Αυτοί που κάνουν παρέα. Περνάνε όμορφα, γελάνε ενσωματώνουν και την προσωπική τους ζωή σε όλο αυτό και ζουν μία ζωή γεμάτη.
3.Αυτοί που πάντα ήταν της παρέας και ξαφνικά γνωρίζουν κάποιον και απομονώνονται (δεν έχει να κάνει με το ότι παντρεύονται γιατί ξέρω και παντρεμένους που έχουν παρέα).
4.Αυτοί που αν και είναι της παρέας ξενερώνουν με όλους τους παραπάνω και τελικά μένουν μόνοι γιατί δεν γουστάρουν πια.
5.Και αυτοί που θεωρούν πως έτσι είναι η ζωή, φιλία δεν υπάρχει και αν υπάρχει είναι δυαδική και συμβιβάζονται με την μοναξιά τους αν και όταν βρεθούν με την παλιοπαρέα χαμογελούν σαν χαζοί από ευτυχία.

Εχθές ήμουν και πάλι με τον Π. και την Δ. Τον Ιούνιο παντρεύεται ένας φίλος μας και αναρωτιόμασταν αν θα μας καλέσει στον γάμο. Ο φίλος αυτός ανήκει στην τρίτη κατηγορία. Ήταν η ψυχή της παρέας αυτός που οργάνωνε τα πάντα, αυτός που ονειρευόταν περισσότερο από όλους μία ζωή με φίλους οικογένεια και πιτσιρίκια στο εξοχικό να τρέχουν όσο οι μεγάλοι θα τραγουδάνε τραγούδια από τα παλιά. Γι αυτόν τον άνθρωπο αναρωτιόμασταν για το αν θα μας καλέσει. Τα τελευταία χρόνια ζει με την κοπέλα του και μέλλουσα σύζυγο του και έχει χαθεί. Αν και μουσικός απέχει από τις μουσικές αναζητήσεις της παρέας και τώρα που γίνονται τα πρώτα βήματα για καταξίωση αυτός δεν είναι πουθενά. Ο Π. ανήκει στην τέταρτη κατηγορία (ίσως και στην πέμπτη μερικές φορές) . Μένει μόνος και θεωρεί πως επειδή αυτός κουράστηκε να προσπαθεί όποιος θέλει μπορεί να τον βρει. Όλοι ξέρουν που μένει και μπορούν να του χτυπήσουν την πόρτα όποτε «προλαβαίνουν» να το κάνουν. Η Δ. ανήκει στην δεύτερη κατηγορία. Εγώ δεν ξέρω. Είμαι οριακά και παίζω σε πολλές κατηγορίες. Πάντως θα ήθελα η ζωή μου να είναι στην δεύτερη κατηγορία και ξέρω ότι μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο αφού η Δ. τα καταφέρνει μια χαρά.
Είμαι εγώ ρομαντική που πιστεύω πως μπορεί να πετύχει; Είμαι συναισθηματική που μου λείπουν οι φίλοι μου στις διακοπές; Εντάξει δεν λέω να μην ξεκολλάς αλλά γιατί να μην μπορούμε να οργανώσουμε 4 μερούλες και να έχουμε απαρτία; Φέτος τα καταφέραμε και ήταν πολύ όμορφα! Είναι χαζό που πιστεύω που όποτε μαζευτούμε γελάμε απίστευτα, έχουμε ίδιο χιούμορ, κόβει ο ένας ράβει ό άλλος και καταφέρνουμε να διώξουμε άγχος και στεναχώριες με απίστευτη ευκολία; Μου την σπάει οι φίλοι μου να αλλάζουν και να ξεχνάνε τα όσα έχουμε ζήσει. Με τσαντίζει να με εξαιρούν από την ζωή τους γιατί απλά θεωρούν πως δεν χωράω παρα μόνο όταν τους συμφέρει αυτούς και πάνω από όλα με τσαντίζει να αλλάζουν ιδέες για μία ΓΚΟΜΕΝΑ που δεν τους προχωράει μπροστά αλλά τους πάει πίσω και αναιρεί την μέχρι τώρα προσωπικότητα τους (για την οποία τους θαύμαζα).
Και ξέρετε ποιο είναι το κακό; Πως έχει πέσει δάκος και μουχρίτσα στην φιλία και με όποιον και να το συζητήσω μου λέει πως έτσι είναι τα πράγματα και καλά θα κάνω να το δεχτώ πως η λυκειακή φάση πέρασε… Μα είμαι 27 χρονών. Η λυκειακή φάση έχει περάσει εδώ και χρόνια. Και αφού η φιλίες μου άντεξαν 10 χρόνια μετά, τότε και οι «τριαντάρηδες» μπορούν να υπάρξουν σε ομάδες. Δεν είναι λίγο νωρίς για να αναπολούμε τις «παλιές καλές ημέρες»; Ρε τι σας έπιασε όλους και γίνατε αγοραφοβικοί ξαφνικά; Και ιδιαίτερα οι άντρες… τελικά ή εγώ έχω περισσότερους φίλους από ότι φίλες και εντοπίζω σε αυτούς κυρίως την αλλαγή ή οι άντρες έχουν αρχίσει το ξεκατίνιασμα. Και όπως είπε και ο Π. «δεν είναι τέλειο όταν θα χρειαστείς αίμα στο νοσοκομείο (χτύπα ξύλο) να γεμίσει η αιμοδοσία κόσμο από το να ψάχνεις απεγνωσμένα στον χρυσό οδηγό;» (μακάβριο αλλά πολύ πετυχημένο)!

Έτσι έτσι...

2007-10-25T11:01:00.001+03:00

Εχθές το πρωί ο Μάριος είχε παρκάρει έξω απο την δουλειά... και πάνω που θα έγραφα ποστ για την φιλία...!!!

Φωτογραφία

2007-10-22T12:44:00.000+03:00

Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας φωτογραφίας για την Αθήνα. Το ελληνικό κέντρο φωτογραφίας διοργανώνει εκθέσεις σε όλη την Αθήνα και το μαγικό πανηγύρι κάθε χρόνο ξεκινάει. Την περασμένη Πέμπτη στα πλαίσια του Μήνα Φωτογραφίας ο Κώστας Γουδής έκανε τα εγκαίνια της έκθεσης του Εσώκοσμος στο κέντρο Γραμμάτων και Τεχνών. Ο Κώστας Γουδής είναι καθηγητής μου από το ΤΕΙ και μάλιστα από αυτούς που αγαπούν πολύ την δουλειά τους και θέλουν πραγματικά να διδάξουν τους μαθητές τους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι στην έκθεση ήταν πολλοί φοιτητές από πολύ παλιά έτη αλλά και παιδιά που φοιτούν τώρα και φυσικά όλοι οι υπόλοιποι καθηγητές του τμήματος. Η περασμένη Πέμπτη ήταν μία εσωτερική υπόθεση. Μία γιορτή για το Τμήμα Φωτογραφίας. Βρεθήκαμε, είδαμε όμορφες εικόνες, μιλήσαμε για αυτά που κάνουμε τώρα, γι΄ αυτά που ονειρευόμαστε να κάνουμε, φτιάξαμε όμορφες εικόνες με τα αστεία μας, γελάσαμε με αναμνήσεις αλλά και πειράζοντας τους καθηγητές που μας άφηναν και τότε το περιθώριο να το κάνουμε. Ήταν όμορφα. Σαν να μην πέρασε ούτε μία ημέρα από τότε που συναντιόμασταν καθημερινά. Συναντήσαμε και έναν καθηγητή μας που είχαμε χρόνια να δούμε. Ταλαιπωρημένο και γερασμένο από τα χρόνια και για άλλη μία φορά θυμηθήκαμε αυτό που με τόση επιμονή μας έλεγε στο ΤΕΙ όταν μας μάθαινε πραγματική φωτογραφία… «Με την φωτογραφία περνάς καλά, πρέπει να περνάς καλά αλλιώς μην το κάνεις καθόλου»!!

depeche mode - photographic

!!!

2007-10-09T12:54:00.000+03:00

για να δείτε πως μου φέρονται στην δουλειά!!!

Γιατί μαμα;

2007-10-04T13:53:00.001+03:00

τι έγινε ρε παιδιά;
γιατί έχει πέσει τόση δουλεία και τόσο τρέξιμο τον Οκτώβρη;
γιατί η ημέρα έχει μόνο 24 ώρες;
γιατί τρέχουμε και δεν φτάνουμε;
γιατί οι γονείς μου δεν λένε να γυρίσουν από Κρήτη μπας και τρωω και κανένα ζεστό φαγάκι;

γιατί ο καλός μου μετακόμισε και το σπίτι του εδώ και 1 εβδομάδα ολομερής το χτίζουμε το βράδυ γκρεμίζετε; (κοινώς έχει τόσα μαστορέματα που δεν θα τελειώσουμε ποτέ;)
γιατί στο μεταπτυχιακό με βομβαρδίζουν με mail; (ενώ δεν μου έχουν στείλει καν όλα τα βιβλία;)
γιατί γύρισαν περισσότεροι Αθηναίοι από όσους έφυγαν και έχει πάντα κίνηση στους δρόμους;
γιατί 4 Σαββατοκύριακα σερί δουλεύω;
γιατί δεν λέει να περάσει ο %#^^# βήχας;
Ξανά γιατί η ημέρα έχει μόνο 24 ώρες;;;;
και επιτέλους ποιος ταίζει τις γάτες στον κήπο έξω απο το σπίτι μου και έχει δημιουργηθεί γατοτροφείο στην βεράντα μου;

Bro...

2007-09-28T12:08:00.001+03:00

Γεννήθηκα σχεδόν δυο χρόνια μετά από αυτόν. Κούραζε την μαμά και την ανάγκαζε συνεχώς να τον παίρνει αγκαλιά με αποτέλεσμα να την πιάσουν οι πόνοι 1 μήνα νωρίτερα (ναι, ναι ξέρω έτσι εξηγούνται όλα). Το πρώτο βράδυ μου στο σπίτι καθόταν συνεχώς από πάνω μου. Στο πρώτο μου εμβόλιο με το που πήγε η νοσοκόμα να μου τρυπήσει το κωλαράκι με την ένεση της όρμηξε και της έπιασε το χέρι. Χρειάστηκε η επέμβαση της μαμάς και η διαβεβαίωση της ότι είναι για το καλό μου για να σταματήσει να κρατάει το χέρι της νοσοκόμας και να κλαίει. Η νοσοκόμα γέλασε και είπε στην μαμά μου «δυνατός ο Κρητίκαρος σας τυχερή η μικρή». Στο δημοτικό κάθε πρωί με έπαιρνε από το χέρι και πηγαίναμε μαζί σχολείο. Ένα πρωί που παίζαμε στο διάλειμμα «ξύλο» μία δασκάλα τον πλησίασε και του είπε να μην με χτυπάει και αυτός με απίστευτο ύφος κτητικότητας στο βλέμμα γύρισε και της είπε «Αδερφή μου είναι άμα θέλω της βάζω φωτιά και την καίω», ατάκα που έχει μείνει στην οικογένεια ιστορική. Στο γυμνάσιο με υποδέχτηκε σαν «πρωτάκι» για να μην είμαι φλωράκι ψάρακας και στο λύκειο ακούγαμε κρυφά μουσική και χαζεύαμε στο δωμάτιο ενώ εκείνος έπρεπε να διαβάζει για πανελλήνιες και εγώ για την επόμενη ημέρα. Πρώτη φορά χωριστήκαμε όταν πήγε φαντάρος. Η στεναχώρια μου ήταν τόσο μεγάλη που είχα γίνει το αστείο του ΤΕΙ μεταξύ της παρέας. Μέχρι και σκίτσα μου ζωγράφιζαν ότι και καλά πήγαινα κρυφά στο στρατόπεδο να τον δω και με έπιανε ο διοικητής!!! Στα 26 αποφάσισα να μείνω σε δικό μου σπίτι λίγο πιο πάνω από το πατρικό γιατί το παιδικό δωμάτιο μας δεν χώραγε πια τα πράγματα και των δύο μας. Μέχρι να συνηθίσω ότι δεν είναι στο από κάτω κρεβάτι είδα και έπαθα. Σήμερα ο Κρητικαρος μας φεύγει για Κρήτη. Μόνιμα. Δεν άντεχε άλλο, βρήκε δουλεία και την κάνει. Εχθές μαζευτήκαμε με την παρέα για να τον χαιρετήσουμε. Θα μου πείτε δεν φεύγει και στην Αυστραλία αλλά όσο και να πεις είναι και θάλασσα στην μέση. Με ποιόν θα τσακώνομαι εγώ τώρα; Με ποιόν θα βρίζομαι την μια στιγμή και την άλλη θα τρώω ποπ κορν μπροστά στην τηλεόραση σαν να μην τρέχει τίποτα; Με ποιόν θα παίζω ξύλο; Με ποιόν θα σπάμε τα νεύρα της μαμάς; Τελικά θα μου λείψουν τα «καλημέρα Bro» με την συνοδεία φάπας που τόσο με τσάντιζαν όλα αυτά τα χρόνια!!! Το ήξερα ότι θα χώριζαν οι δρόμοι μας αλλά όχι και σε άλλη πόλη βρε παιδάκι μου…

Eχθές με ρώτησε ποιος θα κρατήσει το στερεοφωνικό και του είπα «δικό σου» «έτσι απλά; Πάντα πίστευα ότι θα ρίξουμε μεγάλη μάχη για το ποιος θα το πάρει» μου απάντησε αυτός… «Φεύγεις…χέστηκα για το στερεοφωνικό!»

Το δάνειο ημέρα Δεύτερη!

2007-09-21T15:54:00.000+03:00

Φτάνω την επόμενη ημέρα με τις επιταγές (με τα τσεκια που θα έλεγε και η μαντάμ Σουσού όταν έμενε στον Μπίθουλα). Παίρνω αριθμό και περιμένω. Είμαι πολύ άρρωστη από την προηγούμενη ημέρα και με την βαριά ατμόσφαιρα στην αίθουσα αναμονής αρχίζω και ζαλίζομαι επικίνδυνα. Φτάνει η σειρά μου και μετά κόπων και βασάνων πλησιάζω στον γκισέ. Έχω πάρει το εκρού του νεκρού στο πρόσωπο. Κάνω μία προσπάθεια να μιλήσω καθώς η φωνή μου έχει κλείσει και μιλάω σαν τον Βασίλη Καρρά (κατά το τέλος της σαιζόν) και εξηγώ στον υπάλληλο τι ακριβώς θέλω.
- Είστε καλά; Με ρωτάει
- Όχι και τόσο, ευχαριστώ…
- Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι;
- Εεε είμαι λίγο άρρωστη και μάλλον ανέβηκε ο πυρετός; Έχετε Wc για το κοινό να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπο μου; Ζαλίζομαι!
- Αυτό αρκεί;
- Αρκεί!
- Στο βάθος Τρίτη πόρτα δεξιά

Πηγαίνω χώνω το κεφάλι μου κάτω από την βρύση και επιστρέφω ελαφρός ανανεωμένη. Μόλις φτάνω πίσω συνειδητοποιώ ότι έχω αφήσει τα πάντα πάνω στον πάγκο. Ταυτότητα, βιβλιάριο, επιταγές… όλα! Μόνα τους. Ο υπάλληλος με κοιτάει με χαμόγελο και μου λέει.
- Α ήρθετε; Μόλις σας έφαγα όλα τα χρήματα… και τις επιταγές!
Χαμογέλασα… τουλάχιστον δεν πέθανα στο μπάνιο με την περιουσία μου στα χέρια ενός αγνώστου σκέφτηκα.
- Μην τα αφήνετε έτσι… αν και σίγουρα δεν ήταν η πρώτη σας σκέψη όλα αυτά εδώ, μου ξαναλέει αυτός
- …
- Που ψηφίσατε;
- ;;;; Στην Κρήτη
- Αυτό είναι όσοι ψήφισαν γύρισαν άρρωστοι... δεν είναι τίποτα!!!χιχι!Είναι που ταξιδέψατε σε κλείστο χώρο και σέρνονται ιώσεις...
-; ...
Σε κάποια στιγμή έχει μία απορία. Παίρνει τον προϊστάμενο τηλέφωνο.
- Κυριε Τάδε μπλα μπλα μπλα 115;
Τι; 112;
Σιγουρα;
Ααααααααα
Τελικά 115!...
Το κλείνει και με κοιτάει με περιφάνια….
- Παπαδόπουλος (το όνομα του) εγγύηση… χαχα… και πλησιάζοντας μου ψιθυρίζει… Έχω ένα μυστικό… σσσς…ετοιμάζω ένα πονηρό σχέδιο, είμαι έτοιμος για προϊστάμενος… και μου κλείνει το μάτι
- Δηλαδή θέλεις να γίνεις Χαλίφης στην θέση του Χαλίφη; Του λέω εγώ συνωμοτικά…
- Ακριβώς… σσσς!
Μου δίνει πίσω τα χαρτιά και το βιβλιάριο. Μέχρι να τελειώσει την χαρτούρα να προσπαθώ εγώ να βάλω το βιβλιάριο στην θήκη του και να μην μπαίνει με τίποτα.
- Ψίλωσε… του λέω
- Φέρε θα το βάλω εγώ… και με μία κίνηση ματ βάζει το βιβλιαράκι (σιλικονοβρακί το λένε αλλιώς χιχι) στην θήκη.
- Ααααα, κάνω εγώ με θαυμασμό, είσαι ο ήρωας μου, μετά από αυτό είμαι σίγουρη πως είσαι έτοιμος για την προαγωγή!!!
- Χα! τα έλεγα εγώ! μου απαντάει… Το δάνειο σας εξοφλήθηκε.Καλή σας ημερα….
- : ))

Το δάνειο ημέρα πρώτη!

2007-09-19T17:43:00.000+03:00

Σαν Ελληνίδα που σέβεται τον εαυτό της έχω και εγώ το δανειάκι μου να τρέχει σε κάποια τράπεζα. Καθώς τα επιτόκια ανεβαίνουν, οι εξωγήινοι καταλαμβάνουν την γη και η Νέα Δημοκρατία ξαναβγαίνει να κυβερνήσει, αποφάσισα και εγώ να μεταφέρω το δάνειο μου σε κάποια άλλη τράπεζα με ευνοϊκότερους όρους γιατί οι καιροί είναι περίεργοι και δεν ξέρω τι άλλο με περιμένει στο μέλλον. Σαν καλή κοπέλα κάνω όλες τις διαδικασίες και φτάνει η στιγμή της εξόφλησης από την μία τράπεζα και της αρχής του κυνηγιού από την άλλη (Trilian season)…

Πάω στην τράπεζα που ήδη έχω να ανακοινώσω πως θα περάσω την επόμενη ημέρα για αποπληρωμή του δανείου μου. Κύριος άνω των 40, βαριεστημένος, κάθεται πίσω από το γραφείο για τα στεγαστικά δάνεια. Εκεί παλαιότερα καθόταν μία συνάδελφος του επίσης βαριεστημένη αλλά με την κοιλιά τούρλα. Κοινώς ο κύριος αντικαθιστά την συνάδελφο που αποφάσισε να γεννήσει. Τον πλησιάζω. Με κοιτάει. (Σε κάθε τελεία θέλω να κάνετε παύση ολοκλήρου κατά την ανάγνωση. Έχει σημασία για να συνειδητοποιήσετε την ροή της κουβέντας). «θα ήθελα να σας ρωτήσω για το στεγαστικό δάνειο μου». «μάλιστα». «θέλω να κάνω αποπληρωμή και θα ήθελα να μου πείτε τι χρειάζεται να κάνω, και τι χαρτιά πρέπει να φέρω». «καθίστε». Εδώ να σημειώσω ότι ο κύριος είχε το βλέμμα δημοσίου υπαλλήλου αλλά όχι το «ωχ ρε κοπελιά τι με βάζεις να κάνω» αλλά το άλλο που είναι ένα επίπεδο πιο πάνω… το βλέμμα «βαριέμαι τόσο που ούτε να σπαστώ δεν έχω την διάθεση». Κάθομαι και με κοιτάει. Περιμένω. Ξαναρωτώ τα παραπάνω. Με κοιτάει. «ο Αριθμός του δανείου σας;» του τον λέω… τον πληκτρολογεί με αργές κινήσεις. «α μάλιστα» αυτό είναι το ποσό» μου λέει. Την ψιλιάζομαι. «όλο;» ρωτάω. Με κοιτάει. «όχι χωρίς τους τόκους» «θέλετε να μου το πείτε ολόκληρο;». Με κοιτάει. Με κοιτάει ξανά. «Μία σούμα να κάνουμε;» ξαναρωτάω εγώ για να καταλάβουν όλα τα παιδάκια. Μου το λέει ολόκληρο το ποσό. «Και θα πληρώσω κάτι που θα αποπληρώσω νωρίτερα;». Εκεί κόλλησε για κανένα αιώνα. Τόσο μου φάνηκε τουλάχιστον. Γυρίζει ρωτάει την προϊσταμένη. Εκείνη απαντάει. «150€ περίπου» γυρίζει και μου λέει αυτός. «Περίπου;» «Περίπου;» ξαναρωτάει την άλλη αυτός. «190€ σύνολο» του λέει. «190€ σύνολο» μου λέει. Να μην σας τα πολυλέω είδα και έπαθα. Τελικά έφτασα στην προϊσταμένη που επειδή την ρωτούσε συνέχεια για την υπόθεση μου, μου είπε να περάσω στο γραφείο της και με ανέλαβε εκείνη. Αγανάκτησε η γυναίκα… Εκεί έπεσε και η γνωστή ερώτηση «γιατί φεύγετε από εμάς» και απάντησα ειλικρινέστατα «γιατί μου βγαίνετε ακριβοί», «και δεν θέλετε να το συζητήσουμε;» «ήρθα να το συζητήσουμε πριν μήνες και δεν γινόταν τίποτα» «έτσι σας είπαν;» «ναι» «α μάλιστα» είπε αυτή με ύφος τα ρεμάλια θα τα σκίσω όλο αυτά κάνουν και χάνουμε τους πελάτες! Μου εξήγησε τι πρέπει να κάνω αφου προσπάθησε πρωτα να με μεταπείσει. Της είπα πως έχω ήδη τα χρήματα από την άλλη τράπεζα ώστε να σταματήσει τις προσπάθειες και έφυγα για την δουλειά.
To be continued…